Amerikalı Yazar Frank Herbert 1965 yılında felsefi bir bilimkurgu romanı yazdı. Dune isimli romanda; ölüm ve hayat, toplumun lider olarak kendine seçtiği biri tarafından baharat şeklinde dağıtılır.
Ve bu lider zamanla solucana dönüşen bir yapıya sahipti. Felsefi sayılmakla birlikte politik de bir roman olan Dune’nin yazarı Herbert, kitabı hakkında kendiyle yapılan bir röportajda “Liderlerin her zaman haklı olduğuna inanmayın” der.
Ve röportajın devamında kitapta vermek istediği mesaj sorulduğunda şu cevabı veriyor: Doğru sebeplerle seçilen çekici, karizmatik bir liderin, eline güç geçtiğinde, milyonlarca insanın hayrına bazı kararlar aldığını ama başarısız olduğunu ifade ediyor.
Eskiden, toplumlarının hükümete güvenmeme sistemi üzerine kurulduğunu hatırlatıyor Herbert. Ama o güvensizliği kaybettiklerinden sitem ediyor. Yönetimin, toplumun ortak bir yanılsaması olduğunu söyleyip, mit ortadan kalktığında yanılsamanın da kaybolduğunu söylüyor.
Bilimkurgu romanı deyip burun kıvırmayın, emin olun kendi toplumunuz ve hayatınızla benzer çok örnek bulacak ve biraz olsun aydınlanacaksınız.
Herbert, Dune isimli kitap serisinin altıncı bölümü Dune Rahibeler Meclisi’nde iktidar dediğimiz gücün insanları yozlaştıran bir güç olmasından ziyade, yozlaşmaya meyilli hasta ruhları kendine çeken bir çekim gücü olduğuna dikkat çeker.
Dünya’da neredeyse tüm dönemler ve yönetimlerde, iktidar ve haliyle temsili olan liderin en büyük çıkmazının; içindeki karanlık kokuşmuşluğu, hırslı egosunu kontrol edemeyen narsist bencil tipleri kendine çektiğini yazar.
Sistemi bundan koruyacak olan en temel şey ise, lider seçiminden başlamak üzere, tüm kurum ve yapılarda liyakatin esas alınması gerektiğini ifade eder.
İktidarın, zamanla tabiatı gereği bozulduğunu herkes bilir ama lider dâhil olmak üzere, yukarıda bahsi geçen gücün çekimine kapılan, her kademede yozlaşmaya meyilli bireylerden korunmak gerektiğini bilmeliyiz.
Bunu nasıl yapabileceğimize gelince, kitabı alıp da okuyun bakalım bu sorunun cevabını bulabilecek misiniz?










