Meğer ne çok, elinde taş hazır bekleyen varmış. Günah keçisi seçildi ve ardından komut verildi: Vurun abalıya.
Dikkat edin elinde taşıyla en öne atılanlar, belki de o taşın hedefi olmaktan en çok korkanlardır.
Ne oldu? Ne değişti de şimdi düne kadar sus pus duranlar şimdi aslan kesildi? Aslan kesilenler sıranın onlara gelmesinden korkuyor olacaklar ki cephenin en önünde görünmeye çalışıyorlar.
Daha düne kadar onu yanlarında tutup aklamaya çalışanlar, belli ki o kirin aklanamayacak boyutlarda olduğunu fark ettiler.
Fark ettiler de eleştirileri lehlerine çevirmek adına gözden çıkarıp günah keçisi ki gerçekten günahı büyük, seçince herkes günahını ona yüklemeye ve yuhlayıp vurmaya başladı.
Birileri kibrinden bahsediyor, diğerleri koltuk takıntısı ve kabalığından.
Gelsin hadi. Başka ne varsa bugüne kadar sustuğunuz, hadi hepsi gelsin. O da yetmez, madem heybesini takıp koluna yola çıkardık, olanı olmayanı doldurun hadi içine.
Peki ya ilk taşı en günahsız olanın atması kuralı ne oldu. İşimize gelmez.
İncil’in Yuhanna kısmındaki şu kıssayı hatırlayın:
Hani Hz. İsa Zeytin Dağından tapınağa dönerken, halk toplanmış bir kadını sürükleye sürükleye ona götürmüşlerdi.
Kadını ite çekiştire Hz. İsa’nın önüne atan halk, kadının ağır bir suç işlediğini ve o suçun cezasının Musa Yasasında karşılığının taşlanmak olduğunu bağırıyor ve Hz. İsa’dan onu taşlama emrini bekliyorlardı da “İçinizde kim günahsızsa, ilk taşı o atsın” demişti.
Tabi halk, Hz İsa ile Roma Yasalarını karşı karşıya getirmek için hinlik ediyorlardı ama peygamber hinliklerinin tuzağına düşmemiş ve yargılamaya gelenlerin hepsini günahlarıyla geri göndermişti.
Hadi düşünün, sınanmadığımız o kadar günah var ki kaçından geçebileceğinize inanıyorsunuz? Ya sınanıp bulandığınız günahlar!
Düşmeyene kadar susanlar düştüğünde neyin telaşındalar? İyi düşünmek lazım
