Bir atkıyla sizi boğmaya çalıştıklarında ne yaparsınız? Atkıdan kurtulmaya çalışırsınız. Yılların sanatçısı Zülfü Livaneli de bunu yapmaya çalıştı diyenler var.
Ama bana sorarsanız hastalıklı, sapkın kimi kesimler o atkıya asıldığında kaçmaya çalışmasa, karşılarına dikilip dirense belki de boğulmayacaktı.
Ama o bunu yapmadı, tutunduğu o faşizan saldırganlar ellere sığınıp, kaçmaya çalıştı. O nasıl olur derseniz, hem o ellere sığınıp hem de nasıl kaçabilir ki insan
26 Ekim’de Zülfü Livaneli kendi eserlerinin icra edildiği özel bir Tigris Senfoni Orkestrasının Diyarbakır Sezai Karakoç Kültür ve Kongre Merkezi'ndeki konserine gitmiş, hatta konserde Karlı Kayın Ormanı eserinin Kürtçe versiyonu seslendirilmişti.
Sahnede konuşan Livaneli barış ve kardeşliğin önemine değinmiş ve Selahattin Demirtaş’ı anarak, Demirtaş’ın serbest bırakılması gerektiğini vurgulamıştı.
Etkinlikte Amedspor Başkanı Nahit Eren Amedspor atkısını Livaneli’ye hediye edip boynuna takınca, koptu kıyamet, ne kardeşlik kaldı, ne barış.
Ulusalcı ve milliyetçi cepheden faşist tepkiler gelince Livaneli içine boğulduğu faşizmin karanlığını aydınlatmak yerine ki aydın olan bunu yapardı, savunmaya düşüp kendini kurtarmaya çalışması acınası bir tablo çıkardı ortaya:
“Yanımda Amedspor başkanı oturuyordu, aniden atkıyı boynuma taktı" ifadeleriyle emrivakiye uğradığı yönündeki açıklaması, AK Partili Müzisyen Yücel Arzen’in deyimiyle, ben takmadım bana taktırdılar diye bir haftadır tekmil vermesi nasıl bir korkunun yansımasıdır.
Roland Barthes'ın “Faşizm konuşma yasağı değil, söyleme mecburiyetidir” diyor ya söyle hadi diye Livaneli’ye dayatılanları söylese de söyledikleri onu o atkıyı takmış olmakla, o cenahın gözünde onu, bölücü ya da terörist olmaktan kurtaramayacak gibi.
Livaneli de bunu anlamış olacak ki yaptığı bir açıklamada “Ben nasıl Aybüke öğretmeni, Eren Bülbül'ü diğerlerini savunduysam, onların hatıralarına saygı duyduysam, katillerini lanetlediysem, ki biri de Onat Kutlar'dır, benim en yakın arkadaşımı Marmara Kafe'de bombalayarak PKK öldürmüştür. Bana diyorlar ki ben PKK'lıyım. Benim nerem PKK'lı? Ne zaman PKK'lılık gördünüz?” diyerek milliyetçi cenahın kutsallarına sığınmaya çalışması yaşadığı korku ve paniğin en bariz göstergesidir.
Oysaki gittiği şehrin futbol takımının atkısını takmaktan başka bir şey yapmamıştı. Ya ne yapacaktı Diyarbakır’da Bursaspor atkısı mı takacaktı.
