Neymiş damadın biri damatlığına reklam almış. Garip mi garip. Haberler yaratıcı damat diye haberi geçse de aslında fikrin ilk uygulayıcısı bir Fransız.
Dagobert Renouf isimli Fransız bir damat düğününde smokinine aldığı reklamlarla düğünün masraflarını çıkarmaya çalışmış. Bundan yaklaşık bir yıl önce yaşanan hadiseyi bizimkilerden biri de görüp uygulamaktan geri durmamış.
Tabi olayın Fransız versiyonunda ki fikrin esas sahibi odur, yapay zeka şirketlerinden farklı yazılım firmalarına, hatta damadın çalıştığı firmaya kadar sponsorlar yer alıyor.
Bizim yerli çakma versiyonunda ise daha çok damadın yaşadığı şehre özgü; çiçekçiden, elektrikçiye, tekstilciye mahalli ölçekte firmalar var. Yine yoksuluz. Fikir ithal özgün fikirlerden yoksunuz, sponsorlar yerel ulusal ölçekte sponsorlardan yoksunuz. Ama bir konuda bizim damat Fransız damadı döver: Bizimki cüssesiyle daha geniş reklam alanı sağladığı için daha çok firmaya yer ayırabilmiş. Eee artık bundan sonra düğün evvelinde, damatlığa sığmak için zayıflamaya çalışmak yerine damatlığı doldurmak için daha çok yemek yemek yaygınlaşacak.
Buna rağmen Damat düğün masrafının yüzde yetmiş beşini finanse edebilmiş mi etmiş. Ne ala. Düğünüyle bütün ulusala haber oldu mu oldu. Ne ala.
Peki sorarım size her birimizin miladı olabilecek böylesi özel bir günü, o güne özel, üstünüzde taşıdığınız o şık kıyafeti bir pazarlama aracına dönüştürmek doğru mu? Değil.
Aslında aklıselim düşünürsek, şunu da söyleyenlerimiz çıkacaktır: Abi zaten büyük büyük paralar vererek devasa logoları, sırtımızda, göğsümüzde, başımızda taşıyıp durmuyor muyuz? Reklam panoları gibi gezinmiyor muyuz? Ne kadar pahalı giyindiğimizi göstermek için her gün logoları daha da büyütmüyor muyuz?
Hem enayi gibi bir tişörte ederinin on misli para vereceğiz hem de o tişörtle imaj yaptığımızı sanıp logoya, markalarına ve reklamlarına hamallık edip enayiliğimizi afişe edeceğiz.
En enayisi kim? Reklam panosu gibi gezmek için para veren mi yoksa reklam panosu gibi giyinip para alan mı?
