Daha hayatının baharında nice genç bugün YKS sınavının ilk oturumunda ter attı. Henüz bitmedi yarın da diğer oturumlar da ter atmaya devam edecekler.
Sınav kalabalığı, trafik çilesi, okul önlerinde heyecanla çocuklarını bekleyen anne babalar. Alışkın olduğumuz tabloyu bütün çilesiyle yine önümüze çıkardı.
Sınav bitmiş, bitkin bezgin bir şekilde ellerindeki şişeyi evirip çeviren iki gencin önümde yürüdüğünü fark edince biraz kulak kabarttım.
İki erkek öğrenci. Konuşmalarından anlıyorum ki birinin üçüncü seferi. Diğerine diyor ki: Masa hileli, kartlar hileli, zarlar hileli, krupiye hileci… Ne olur ki bundan. Kazansan ne kazanmasan ne? Bizimki de umut işte.
Haksız mı?
Son bir cümle daha geliyor peşinden: Okuyup da ne olacak.
Bin bir çile ile belki de dershanelere (kayıt dışı), koçlara, öğretmenlere, kitaplara ödedikleri paraya mı yansın babalar, yoksa ders çalışsın diye çocuklarının boğazına yapışmış parmaklarını izlerine mi?
Okuyup da ne olacak. Haksız değil. Sınava girdi diyelim. Kazanıp evinden uzak bir yabancı şehre gitti. Kimi kaprisiyle, kimi kibriyle, kimi yetersizliğiyle onlarca akademisyene de katlanıp bitirdi okulu.
Alıp diplomasını eve döndü ama Artık liseli de değil ki harçlık alsın babadan, gururuna dokunur. Neyse ki anneler var.
Daha bitmedi şimdi de KPSS zamanı, yine dershane, yine koç, yine etüt merkezleri, yine sorular, sınavlar ve bir daha sınav. Bölümden bölüme değişir ama en kötüsü seksen puanın üstünde olmalı alacağı sınav notu.
Onu da doksanla şaha kaldırsın hadi. Yok hala bitmedi. Gelsin şimdi mülakat çilesi. Necisin, kimdensin, kimin kimsen var mı faslına düştün mü işte o çekilmez.
Sonra elindeki diploma ve üstündeki o kallavi unvanla, asgari ücrete üç harfli marketlerden birinde sabahtan akşama ya kasa arkasında dikileceksin ya da raflara ürün yerleştireceksin.
Okuyup da ne olacak?
