Onu hep şu dizeleriyle en çok hatırlarım “Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit, Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse”
Ahmet Telli 80 yaşında aramızdan ayrıldı. Nisan ayından bu yana 4 aydır tedavi gördüğü Ankara Bilkent Hastanesi'nde, iki gün önce entübe olmuştu. İki gün dayanabildi yüreğinde taşıdığı o şiir yükünü kaldıramadı ve bizi koca bir şiir külliyatıyla bırakıp gitti.
Yurdun çeşitli yerlerinde önce sınıf öğretmenliği sonra da Türkçe ve Edebiyat öğretmenliği yapıp yüzlerce öğrenci yetiştirmiş her öğrencisinin yüreğine birer şiirini iliştirip durmuştu.
Ta ki 1981 yılında darbeciler görevine son verip onu öğrencilerinden koparana kadar. Ama pes etmemiş ve o çok sevdiği mesleğine dönebilmek için 12 yıl mücadele etmişti ve kazanıp 1993 yılında öğretmenliğine ve öğrencilerine yeniden kavuşmuştu.
Yıllarca şiir yazmış ama şiirlerini ilk kez 1979 yılında yayınlamıştı. Toplumcu ve gerçekçi şiir akımının en güçlü temsilcilerinden biriydi.
Sesinin ve şiirinin ayağı yere basıyor, kalbi atıyordu. Bugün kalbi durmuş olsa da şiirinin, her şiir severde kalbi atmaya devam edecek.
Şimdi kim sulayacak fesleğenleri, kuşlar nereye sığınacak akşamları.
Biliyorum kimse eskisi kadar şiir okumuyor artık. Ve bundandır belki de bunca gerilim bunca hastalık ve bunca tahammülsüzlüğümüz. Bundandır belki de ötekine, birbirimize ve hatta kendimize kör ve sağırlığımız.
En son ne zaman bir şiir kitabı alıp okudunuz, bir şiire demir atıp efkara düştünüz? Belki bugün Ahmet Telli’nin o naif hatırası için de olsa kitapçıya uğrarsınız, bir şiir kitabı mesela “Çocuksun Sen” kitabını alırsınız elinize.
Bir yerlerde küstürdüğünüz o çocuk masumiyetinize tekrar tutunur ve sığınırsınız umutlarınıza.
Kendi ifadesiyle “Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil” Onun içindir çekip gitti ona göre olmayan bu dünyayı terk etti.
