Pınar Dağ AYABAKAN Yazıları

Pınar Dağ AYABAKAN
Pınar Dağ AYABAKAN
Yazarın Profili
13.11.2026 13:22

Herkes Bizi Görürken Kendimizi Görebiliyor muyuz?

Haber Detay Image

Bir kitabın kapağını paylaşmak birkaç saniye sürüyor. O kitabın bir cümlesi üzerinde durmak, sayfayı kapattıktan sonra bile o cümleyi düşünmek ise bazen günler alıyor. Kitabı okuduğumuzu görenler var. Peki, o kitabın bizde neyi değiştirdiğini kendimize sormaya ne kadar vakit ayırıyoruz?

Sevinçlerimizden acılarımıza, düşüncelerimizden en mahrem anlarımıza kadar neredeyse her şeyin bir seyircisi var. Kendimizi anlatmak için bu kadar çok imkânımız varken neden bazen en yakınımızdakine bile ne hissettiğimizi anlatamıyoruz?

Bir düşünürün sözünü paylaşıyoruz. O söz yıllardır doğru bildiğimiz bir şeyi sorgulatıyorsa üzerinde ne kadar duruyoruz? Bir haksızlık karşısında öfkemizi dile getiriyoruz. Ertesi gün, o haksızlığa uğrayan insanın neye ihtiyacı olduğunu kaçımız hatırlıyoruz?

Bilgi hızla dolaşıyor. Bir mesele zihnimizde yerini bulmadan yenisi geliyor. Bir fikrin çelişkilerini kavrayamadan başka bir konuda hüküm veriyoruz. Günün sonunda pek çok şeyden haberimiz var. İçlerinden hangisini gerçekten düşündüğümüzü hatırlamakta zorlanıyoruz.

Derinlik, karşılaştığımız bir şeyin zihnimizde yer etmesine zaman tanıdığımızda başlıyor. Bir sanat eserinin önünde biraz daha durduğumuzda, katılmadığımız bir fikri sonuna kadar dinlediğimizde, karşımızdaki insan sustuğunda onun söylemekte zorlandığı şeyi anlamaya çalıştığımızda…

Dijital dünya, daha önce duyulmayan sesleri duyurabiliyor. Bir sanat eserini, bir düşünceyi, bir yardım çağrısını hiç ulaşamayacağı insanlara taşıyabiliyor. Sorun, bu imkânın zamanla bir değer ölçüsüne dönüşmesiyle başlıyor. Bir yazının kaç kişi tarafından okunduğunu görebiliyoruz. O yazının bir okuru hangi cümlede durdurduğunu, eve dönerken neyi yeniden düşünmesine yol açtığını ise bir sayaç gösteremiyor.

Başkalarının dikkatini kazanmaya çalışırken kendi dikkatimizin nereye gittiğini gözden kaçırabiliyoruz. Bir cümleyi yazarken aklımıza önce nasıl karşılanacağı geliyorsa, zamanla kendimize sorduğumuz sorular da değişiyor. Ne düşündüğümüzü anlamaya çalışırken bile, bizi izleyecek insanların vereceği tepkiyi hesaba katıyoruz.

Dün herkesin önünde savunduğumuz bir fikri düşünelim. Bugün biri çıkıp o fikrin görmediğimiz bir yanını gösteriyor. Tam onun söylediklerini tartacakken, yıllar önce kurduğumuz bir cümle aklımıza geliyor. Biri o cümleyi önümüze koyup “Ama sen böyle demiştin,” derse ne cevap vereceğiz? Bazen o cevabı hazırlamaya öyle dalıyoruz ki karşımızdakinin söylediklerini bir daha düşünmüyoruz. Oysa insanın kendi fikrini değiştirebilmesi için önce, kimseye hesap vermeden, “Artık eskisi kadar emin değilim,” diyebileceği bir yere ihtiyacı var. O yer insanın kendi içinde bile daraldığında, yıllar önce söylediği bir cümle bugün neyi düşünebileceğini belirlemeye başlıyor.

Bir fikrin değerli olması için alkışlanması, bir duygunun gerçek olması için paylaşılması gerekmiyor. Bazen yıllar önce okuduğumuz bir cümlenin hayatımızdaki yerini, bir kararın eşiğine geldiğimizde anlıyoruz. O cümleyi okuduğumuzu kimse hatırlamıyor. Biz ise hâlâ onunla düşünüyoruz.

Belki de kendimize ara sıra şu soruyu sormalıyız. Kimsenin görmeyeceğini bilsem, bugün vaktimi neye verirdim?

İnsan, herkes tarafından görüldüğü hâlde kendisine görünmez kalabilir.

Yazarın Yazıları