Uruguaylı meşhur gazeteci ve yazar Eduardo Germán Hughes Galeano daha kısa haliyle Eduardo Galeano’nun içinde yaşadığımız çağa ilişkin çok cesur ve güzel bir tespiti var: “Ambalaj kültürünün göbeğinde yaşıyoruz. Evlilik sözleşmesi aştan daha önemli, cenaze ölümden, elbise bedenden, ayin tanrıdan daha önemli.”
Galeano, "Biz Hayır Diyoruz" (Nosotros decimos no) adlı kitabında bunları yazarken; varlığını ürettiklerinden ziyade tükettikleri ile inşa edip bununla tanımlayan bir toplumun, özden ziyade kabuğa, söze dayanan ve temelde göze hitap eden gösteriye odaklanmış, şova dayanan bir hayatı eleştirir.
Bunun olabilecek en güzel adlandırmalardan birini yapmış: Ambalaj Kültürü.
Yıllar önce, sanırım Fransız bir Filozoftan okuduğum ve günlerce etkileyen sonrasında hayatımın rehberi kıldığım bir düşünce vardı. Artık hafızamızdaki bir sözün kime ait olduğunu hatırlamasak da hatırlayan ve hemen hatırlatan yapay zekamız var. Bu söz kimdendi diye sorunca hemen cevabı veriyor ve diyor ki Charles de Montesquieu.
Charles de Montesquieu: "Sadece mutlu olmayı istesek bu kolay olurdu; fakat biz başkalarından daha mutlu olmak istiyoruz ki bu çok zordur. Çünkü onları her zaman olduklarından daha mutlu sanırız."
İşte bu sözü yukarıdaki sözle harmanlayıp düşünmeye başladığımızda şuraya varıyoruz. Değil herhangi bir ürünü hiçbir varlığı ve en çok da insanı ambalajından tanımak ve anlamak mümkün değil ki ambalajlar insanlar için gerçek benlik ve varlıklarını örtüp gizleyen maskelere dönüşmüş.
Haliyle debisi günden güne artan bir hayatın hızına yetişme telaşıyla, tanıştığımız her bir kişinin ambalajını açıp onu tanımaya ve anlamaya vaktimiz yok.
Tanımaktan yüksünüp vakte değer bulmadığımız onca yabancı insan karşısında, tüm çıplaklığımız ve gerçekliğimizle durmak herkes gibi sizi de ürkütmüyor mu?
Bundandır ki o tehditlerden ve korkularımızdan sıyrılmak ve korunmak için sarınıp durduğumuz ambalajlarımızı içindekinden daha çok önemsiyor ve daha çok süslüyoruz.
