Öldü ölmedi derken, ilkokulda hepimizin hesap yaparken kullandığımız parmak hesabına kadar düştü gerçeklik.
Öldü dediler ama İsrail Netanyahu'nun peş peşe görüntülerini servis etti. Servis edilen görüntülerde, Netanyahu'nun içtiği kahve büyülü mü? Neden aldığı yudumlara rağmen kahve eksilmiyor diyenler de oldu. O kahve bardağını tutan parmakları sayanlar da.
Sonra bir görüntü daha ardından tam bir komedi diyebileceğiniz bir kurmaca daha. Hatta öyle ki iki oyunculu kısa metrajlı film olsa Altın Ahududu Ödülünü bile alabilecek kıvamda.
Dünyanınn vicdanıyla oynadıkları ve insanlık vicdanını aşağıladıkları yetmezmiş gibi bir de zekasını yerlerde süründürdüler.
Filmin adı Suikast Listesi. Başrol oyuncu Netanyahu adlı gerçek bir kan emici vahşi terörist. Yardımcı rolde, vampirin uşağı ABD'nin İsrail Büyükelçisi Mike Huckabee.
Görüntülerde Netanyahu cebinden bir kart çıkarıp, Huckabee'ye gösteriyor ve kartın suikast listesi olduğunu söylüyor sırıtarak. Çok kısa bir de diyalogları var:
Netenyahu: Listedeki isimlerin üzerini çizmek güzel; bunu Amerikalı dostlarımızla omuz omuza yapmak ise daha da güzel.
Huckabee: Ne mutlu ki adım o listede yok.
Olayı birkaç yönden irdelemek gerekiyor. Netanyahu neden bunu takıntı haline getirdi de yaşadığını bu denli kanıtlamaya çalışıyor? Hatta bunun için kurgu niteliğinde kötü oyunculuklarla iğrenç suikast senaryolarıyla trajikomik kısa filmlerle servis ediyor.
Bir diğer konu ise dünya kamuoyu bir suikast listesinin neden hukuksuzluğunu ve alçaklığını tartışamaya açmıyor.
Fransız Filozof Guy Debord Gösteri Toplumu adlı ünlü eserinde şunu yazar: "Gösteri, gerçekliğin tam tersi değildir; o, gerçekliğin en büyük maskesidir."
Hayatın kurmaca biçimde temsili ki yukarıdaki örnek çok acemicedir, yaşanabilir olmasının önüne geçmş, bir ilisyon olarak insanlara sahnelenirken; gerçeklik yalanlarla inkar edilmiyor, sadece maskeleniyor.
Bu denli büyük ölçüde vahşiliğe, bu denli acemice ilizyon örnekleri Debord'un kemiklerini sızlatır.
