Bugün 8 Mart; dijital platformların estetik kutlama mesajlarıyla dolup taştığı, "kadın" kavramının meta odaklı bir nezaketle sarmalandığı o sembolik eşik. Ancak bir iletişimci ve akademisyen gözüyle bakıldığında, bu tarihin popüler kültür tarafından üretilen "pembe" imajının ardında, çok daha köklü bir hak mücadelesi ve toplumsal bir dönüşüm sancısı yatmaktadır. 1857'de New York'ta bir dokuma fabrikasında yaşamını yitiren 129 kadın işçinin bıraktığı miras, basit bir anmanın ötesinde, emeğin ve adaletin küresel bir itirazıdır.
Görünmeyen emek ve yapısal eşitsizlik
Toplumsal cinsiyet tartışmalarında sıkça karşımıza çıkan "görünmeyen emek" kavramı, bugün hâlâ ev içinden akademik kürsülere, tarlalardan medya plazalarına kadar her alanda geçerliliğini koruyor. Kadının emeği, çoğu zaman "doğal bir sorumluluk" parantezine alınarak sistematik olarak değersizleştirilmeye çalışılmaktadır. Oysa adalet, sadece şiddete karşı bir barikat kurmak değil; liyakatin cinsiyetten arındırıldığı, karar mekanizmalarındaki o eksik sandalyelerin gerçek temsilcileriyle dolduğu bir toplumsal sözleşmeyi inşa etmektir. 8 Mart, bu kolektif hafızanın tazelendiği ve emeğin hakkını talep ettiği bir mihenk taşıdır.
Geleceğin inşasında dijital okuryazarlık ve etik
Günün sonunda asıl mesele, 9 Mart sabahına nasıl bir farkındalık devrettiğimizdir. Modern dünyada kadınların sadece fiziksel alanlarda değil, dijital mecralarda da karşılaştığı dezenformasyon ve etik dışı yaklaşımlar, yeni bir mücadele alanını işaret ediyor. Kadınların entelektüel birikiminin, dijital medya okuryazarlığı ile birleşerek toplumsal dönüşümde öncü bir rol oynaması kaçınılmazdır. Hak arayışı bir günün sınırlarına sığdırılamayacak kadar büyük; vitrinlerin ışıltısıyla örtülemeyecek kadar hayatidir.
Kalemini hakikatten, yüreğini adaletten ayırmayan; hayatın her alanında varlığını ve emeğini savunan tüm kadınların yolu açık olsun.
