Sabah uyanmış, işe gitmek için henüz tamamı açılmamış gözlerimle, arabama binmeye çalışırken, önce nereden geldiğini kestiremediğim bir ses “Günaydın abi” diye kulağıma çalınınca, sesin kaynağını bulmak için etrafıma bakınca, hemen dibimde çöpü karıştırıp boş şişe toplayan o genci gördüm.
Küçük bir şaşkınlıktan sonra, günaydın diye karşılık verdim, “Görmedim burda mıydın?” diye sormuştum.
“Ben hep buradayım abi, ben sizi her sabah görüyorum da siz bizi görmüyorsunuz.” Demişti. Görmüyoruz; kâğıt toplayanları, çöplerde boş şişe arayanları, önümüze o muhteşem yemekleri servis eden garsonları, markette kasiyerleri, evinizin önünden çöp toplayanları, çimlerinizi sulayanları, sizi evinize ulaştıran taksicileri..
Onlar bizi görüyor ama biz görmüyoruz hiç birini.
Murat Can Pekeroğlu da o görmediklerimizden biriydi. 23 Kasım 2025’te motokurye olarak çalıştığı Denizli trafiğinde taki otomobille çarpıp öldürene kadar o da görmediklerimizden biriydi.
Pamukkale Üniversitesi Bilişim Sistemleri ve Teknolojileri bölümü mezunuydu. Kendi alanında iş bulamayınca, yurtdışına gitmek istemiş, bunun için kurye olarak çalışıp para biriktirmeye çalışıyordu. Yurt dışına gidemedi, hayatın dışına ittik onu.
Onun gibi günde 12 saatten fazla çalışıp her gün ölümle pençeleşen 7 milyondan fazla kurye var göremediğimiz.
Son beş yıl içerisinde 265 motokuryeyi trafikte hayatından kopardığımızı biliyor musunuz? Ve bunlardan 20’si henüz çocuktu. Bilmiyorsunuz, görmüyorsunuz. Yaşarken görmediniz öldüklerini mi bileceksiniz.
Son yıllarda hızla yaygınlaşan motokurye hizmeti, belki işletmeleri birçok maliyetten kurtardı. Belki kendi alanında iş bulamayan birçok üniversite mezununa ekmek kapısı oldu.
Siz onları, taahhüt edilen süreyi beş dakika aştı diye paylayıp azarlarken ve onlar bundan ötürü işvereni tarafından azarlanırken, ölüm pahasına sabırsızlığınızın gazabına uğramamaya çalışıyor.
Bir de sanıyoruz ki iyi kazanıyorlar, geçinebilecekleri ücreti anca 14 saat çalışarak kazanan bu insanları ne zaman görecek ve bize hizmetlerinin karşılığını burunlarından getirmekten vazgeçeceğiz?
