Her yıl eğitim öğretimin ilk haftasında hep aynı metin düşer önüme. ABD’nin 16. Başkanı Abraham Lincoln’un oğlunun öğretmenine yazdığı iddia edilen bir mektup.
İddia diyorum çünkü kimi kaynaklar sanıldığının aksine mektubu Lincoln’ün yazmadığı uydurulmuş ve Lincoln’a yakıştırılmış bir metin olduğunu söylüyor.
Söz konusu mektubu kimin yazıp yazmadığı çok da önemli değil kanaatimce. Mektubu kimin yazdığından ziyade mektubun içeriği nazarımda çok değerli ve her ebeveyn ve öğretmenin duvarına asabilecek denli güçlü bir metin olduğuna dikkatinizi çekmek isterim.
Anne baba ve öğretmenler olarak her birinizin güdülendiği başarı çabası ve toplum normlarında başarının tanımı zannımca türlü hastalığı barındıran, tek tek hepimizi esir alıp karşısında direneni de cezalandırıp öğüten, güçlü bir mikrop gibi tedavisi mümkün olsa da çok güç olan bir olgu.
Daha ilkokulda başlayıp neredeyse ömrünün sonuna kadar yarıştırıldığımız bir hayat yaşıyoruz.
Devamlı bir “Hadi oğlum göster bakalım amcana …” ile başlayan yarış ve gösteriş virüs gibi nesilden nesile aktarılırken her nesilde bu yarış ve gösterişin doz ve şiddeti artarak katlanıyor.
Bu ve benzeri hastalıklara karşı bizi koruması gereken eğitim kurumları maalesef yukarıda bahsi geçen hastalığın virüsünü kurumsallaştırmaktan öteye geçmiyor.
Onun içindir ki Lincoln ya da her kim yazdıysa bir öğretmene yazılmış en iyi mektuptur diyebilirim.
Sayın öğretmen diye başlayan mektubun bir kısmını sizinle paylaşsam da mutlaka tamamını bulup okumanızı ve hatta çocuklarınızın öğretmenlerine o mektubu değil de kendi mektuplarınızı yazmanızı tavsiye ederim.
Ne diyor Lincoln:
“Kaybetmeyi öğrenmeyi öğretin ona ve kazanmaktan keyif almasını da..
Eğer yapabilirseniz, ona kitapların mucizelerini öğretin. Fakat ona gökyüzündeki kuşların, güneşte uçan arıların ve yemyeşil tepelerdeki çiçeklerin ebedi gizemini düşünebileceği sakin zamanlar da verin.”
Sakin zamanlar, önemsiz gibi görünen ama özellikle şu yapay zeka çağında ne çok ihtiyacımız var.
