Tutulmayan Sözler Unutulan Vaatler

LÖSEV17 Kasım 2003 tarihinde “Lösemili Çocuklar Kenti”ni inşa etmek için sözü verilen arsanın kendilerine tahsis edilmesini bekliyor. Vakıf tepkilerini dile getirmek için “Kim Engelliyor” adı altında bir kampanyayı hayata geçirdi

LÖSEV, Cumhurbaşkanı, TBMM Başkanı ve Başbakan tarafından 17 Kasım 2003 tarihinde “Lösemili Çocuklar Kenti”ni inşa etmek için sözü verilen arsanın kendilerine tahsis edilmesini bekliyor. Üzerinden altı yıl geçmesine rağmen arsanın tahsisinin yapılmamasına tepki gösteren vakıf, “Kim Engelliyor” adı altında bir kampanya başlattı.

Kampanya kapsamında hazırladıkları ve devlet yetkililerinin verdikleri sözlerin yer aldığı özel dergileri aracılığıyla seslerini duyurmaya çalışan vakıf, kendilerine tahsis edilmesi planlanan ve devletin en üst yöneticilerinin onayından geçen projenin, kimin engeline takıldığını merak ediyor.

Sahte gözyaşları

Eskişehir Yolu Lodumlu Mevkii’nde, 96 dönümlük arazi üzerinde yapılması planlanan yaşam merkezinin, lösemili çocuklar için hayati bir öneme sahip olduğunu vurgulayan LÖSEV, “Uzun ve sancılı kanser tedavisi sürecinde, hastalarımıza tahsis etmeyi planladığımız yaşam merkezinin altı yıl geçmesine rağmen hala yapılmaması hepimizi çok üzdü. Başta Cumhurbaşkanı Abdullah Gül olmak üzere devletin en üst yöneticilerinin onayından geçen ‘Lösemili Çocuklar Merkezi’nin yapımını kimlerin engellediğini merak ediyoruz. Aylarca basında boy gösteren, sahte gözyaşları döken insanlara sesleniyoruz. Lösemi hastalığı uzun tedavilerle ve sevgiyle yenilebilecek bir hastalık. Defalarca sözü verilen bu arsanın üzerinde villa, alışveriş merkezi yapılmasını düşleyen kişisel çıkar ve rant peşinde olanlar var. Onlara seslenmek istiyoruz. Milyonlarca çocuğun hayatı, kişisel çıkarlardan daha önemli” diyerek yetkililere seslendi.

Büyük destek

“Lösemili aileler başka ne yapabilir, seslerini nasıl duyurabilirler ki” diyen LÖSEV, “Açtığımız kampanyaya tam sekiz milyon kişi internet üzerinden ve mektuplarla destek verdi. Yüz binlerce gönüllümüz sözü verilen arsanın tahsisinin yapılmamasına tepki gösterdi. Cumhurbaşkanına, Başbakana dilekçe yazdılar, acılarını paylaştılar, yalvardılar. Lösemili çocuklar ve bu hastalıktan kurtulan gençler doğrudan devlet büyüklerine seslendiler. Bu yaşam merkezi, dünya üzerinde gerçekleştirilecek en büyük sivil toplum hareketiydi. Ama duymak istemeyen kulakları, görmek istemeyen gözleri açmaya yetmedi. Peki ölen milyonlarca çocuktan bir tanesi sizin çocuğunuz olsaydı? Acaba 10 tane arsa verseniz, giden küçücük bedenleri geri getirebilir misiniz?” dedi.