Müzisyen, Akademisyen, İBB Kültür, Sanat ve Sosyal İşler Dairesi Başkanı Sayın T. Volkan Aslan ile sanatın şehri İstanbul’da, Haberler.com okurları için bir araya geldik. Kıymetli bir sanatçı ve kültür insanı olan T. Volkan Aslan ile müzik yolculuğunu, mey enstrümanıyla kurduğu özel bağı, İstanbul’u, sanat hayatını, eserlerinin doğuşunu ve kısa süre önce dinleyiciyle buluşan “Seyir” albümünü konuştuk.
Kadir İncesu imzasını taşıyan fotoğraflarla zenginleşen söyleşimizde, Sayın T. Volkan Aslan’ın sanat anlayışını, müzisyen kimliğini ve “Seyir” albümünün ardındaki hikâyeleri ele aldık.
“Seyir, Bir Müzisyenler Albümü”
Volkan Bey, sizi kültür sanat alanındaki çalışmalarınızla, İBB Kültür Sanat ve Sosyal İşler Dairesi Başkanı olarak biliyor, akademisyen kimliğinizle tanıyoruz. Albümünüzün ardından Harbiye Açık Hava Sahnesi’ndeki sürpriz performansınızla aynı zamanda müzisyen olduğunuzu da öğrendim. Sanatla ilişkinizin nasıl başladığını anımsıyor musunuz? Ailenizde müzikle ya da sanatın başka dallarıyla ilgilenenler var mıydı?
Evet, ben müzisyenim. Aslında bütün üniversite hayatım müzik eğitimiyle geçti ve sonrasında mesleki tercihim de profesyonel olarak müziğin içinde şekillendi. Hayat ise zaman zaman insanın karşısına başka yollar çıkarıyor. Bazen başka bir alanda daha fazla fayda sağlayabileceğinizi düşünüyorsunuz, bazen de mesleğinizle ilgili sizi farklı tercihlere zorlayan koşullar ortaya çıkıyor.
Benim hikâyem de biraz böyle oldu. Bir tarafıyla zorunlu, bir tarafıyla gönüllü bir tercihti belki ama değişmeyen bir şey var: Ben her zaman müzisyen Volkan Aslan'ım.
Üstelik müzik benim için yalnızca kişisel bir uğraş da değil, ailemin hayatının da çok önemli bir parçası. Hem anne hem baba tarafımda çok sayıda profesyonel müzisyen var. Kardeşlerim, kuzenlerim de müziğin içinden insanlar. Dolayısıyla müzikle iç içe büyüdüğüm, müziğin gündelik hayatın doğal bir parçası olduğu bir aileden geliyorum.
Asaf Hâlet Çelebi, “Bakanlar bana gövdemi görürler/ Ben başka yerdeyim,” der. Gördüklerimizin, duyduklarımızın ötesinde müzik sizin için ne ifade ediyor?
Bence herkes, amatör ya da profesyonel, imkânı ölçüsünde bir enstrüman çalmaya gayret etmeli. Çünkü bir enstrümanla ilişki kurmak yalnızca müzik yapmakla ilgili değil. İnsanın kendi ruhuyla kurduğu ilişkiye de çok iyi geliyor. Bir şeyle meşgul olmak, üretmek, dinlenmek ve kendinize ait bir alan yaratmak insanı hem ruhsal hem fiziksel olarak besliyor.
Benim hayatımda müzik, en başından beri bir ifade biçimi oldu. Gençliğimden beri kendimi müzikle ifade etmeye alıştım. Dolayısıyla bir enstrüman çalmak benim için çoğu zaman söyleyemediğim, anlatamadığım ya da içimde biriken duyguların dışarı çıkma biçimi.
Bir yandan da müziği dinlemekten büyük keyif alıyorum. Çok farklı insanları, çok farklı türleri dinliyorum ve dinlerken de oldukça yoğun duygular yaşıyorum. Çalmak da bestelemek de aslında bunun devamı. Bir müziği dinlediğinizde ya da çaldığınızda, farkında olmadan kendinizle konuşmaya başlıyorsunuz. Ben bunun yalnızca müzisyenlere özgü olduğunu da düşünmüyorum. Müzik, herkesin kendisiyle kurduğu o sessiz konuşmanın bir biçimi olabilir.
Ruhunuzu besleyen sanatçılar ve eserler de vardır elbette. En çok kimleri dinlersiniz? Hangi sesler, hangi müziklerdir onlar?
Çok farklı müzik türlerini dinliyorum. Eğitimim halk müziği üzerine olduğu için doğal olarak halk müziği benim için her zaman özel bir yerde duruyor. Dansla kurduğum ilişki nedeniyle halk oyunları müziklerini de çok seviyorum. Hatta enstrümantal müzik yapmamın önemli nedenlerinden biri de bu müziklerin dünyası.
Halk oyunları müziklerinin Türkiye'de çok özel, çok güçlü ve hâlâ üzerine daha fazla çalışılması gereken bir alan olduğunu düşünüyorum. Çünkü yalnızca ritmik ya da işlevsel müzikler değiller; çok yoğun bir duygu ve kültürel hafıza taşıyorlar.
Bunun dışında başka türlere de hiçbir önyargım olmadan kulak veriyorum. Dönem dönem Türkiye'den ya da dünyanın farklı yerlerinden ortaya çıkan yeni müzikleri, yeni yaklaşımları takip etmeye çalışıyorum. Belki isim isim sıralamak çok doğru olmaz ama büyük ustalardan genç kuşaklara kadar mümkün olduğunca herkesi dinlemeye çalışıyorum.
“İstanbul benim için yalnızca çok sevdiğim bir şehir değil, aynı zamanda memleketim. “
Bir şehir olarak İstanbul, müzisyen kimliğinizi, kültür yöneticiliğinizi nasıl besliyor? İstanbul’un sesleri, hikâyeleri müziğinize nasıl yansıyor?
Ben İstanbul'da doğdum, burada büyüdüm. O nedenle İstanbul benim için yalnızca çok sevdiğim bir şehir değil, aynı zamanda memleketim. Anne tarafım Artvin'den, baba tarafım Malatya'dan geliyor. Annemle babam İstanbul'da buluşmuş, biz de Anadolu Yakası'nda doğup büyümüşüz.
Anadolu Yakası'nın kendine özgü sakinliğini ve dinginliğini taşıdığımı düşünüyorum. Doğduğum ve büyüdüğüm yeri çok seviyorum ve İstanbul'la kurduğum ilişki biraz da aidiyet duygusuyla şekilleniyor.
İstanbul dışarıdan bakıldığında kaotik, karmaşık ve zaman zaman yorucu bir şehir gibi görünebilir. Ama ben aynı zamanda o karmaşanın ve çok renkliliğin de bir parçası olduğumuzu düşünüyorum. Dünyanın herhangi bir yerinde yaşamaya kıyasla İstanbul'da olmayı gerçekten büyük bir şans olarak görüyorum. Denizi, ormanı, tarihi, kültürü ve bütün bu farklılıklarıyla olağanüstü bir şehir. Ben de İstanbul'da yaşayan o 16 milyon insanın içindeki şanslı insanlardan biri olduğumu düşünüyorum.
Böylesine kozmopolit bir şehir elbette müziğinizi de etkiliyor. Çünkü böyle bir kentte yaşarken siz de ister istemez kozmopolit bir insan oluyorsunuz. Şehrin bütün seslerini, hikâyelerini, karşılaşmalarını ve yaşanmışlıklarını bir şekilde üzerinizde taşıyorsunuz.
Ben babaannemle, anneannemle, dedemlerle iç içe bir aile ortamında büyüdüm. Dolayısıyla bir tarafım Malatyalı, bir tarafım Artvinli, bir tarafım da İstanbullu. Bu üç farklı kültürel damar benim müzikal dünyamı da besledi.
Özellikle iki tarafın da çok güçlü müzikal özellikleri vardı. Arguvan tarafı müziğe ve türküye adanmış bir topluluk gibiydi; türkü, hayatın her anının içindeydi. Artvin tarafı ise hem müzikle hem dansla çok güçlü bir ilişki içerisindeydi. Aile içinde de bu kültürler zaten yaşanıyordu. Bunların üzerine İstanbul'u koyduğunuzda, eğer bundan yeterince beslenebilirseniz çok zengin bir kültürel dünya ortaya çıkıyor. Ben de hayatım boyunca bundan faydalanmaya çalıştım.
Evliya Çelebi’nin Seyahatname’sinde balaban olarak karşımıza çıkan enstrümanın bir benzeri olan mey geleneksel müzik kültürümüzde oldukça özel bir yere sahip. Meyi nasıl tercih ettiniz?
Meyin duygusu beni ilk duyduğum andan itibaren çok etkiledi. Başlangıçta bağlama çalıyordum ve bağlamayla ilgileniyordum. Konservatuvara hazırlanırken meyi seçmem konusunda bazı telkinler de oldu. Ama asıl belirleyici olan, meyin sesinin bende yarattığı duyguydu.
Enstrümanı tanıdıkça daha fazla ilgilenmeye ve daha fazla dinlemeye başladım. Açıkçası o dönem meyi bugünkü kadar iyi tanımıyordum. Sonrasında özellikle albümlerdeki kullanım biçimi ve Deniz Selman'ın çalışları beni çok etkiledi. Onu dinlerken meyin sesi beni gerçekten başka bir yere taşıyordu. Çaldığı albümlerin tamamını dinlemeye ve o duyguyu anlamaya, kendi kulağımda yerleştirmeye çalıştım.
Bir süre sonra hem beni yönlendiren bir süreç oluştu hem de dinlediğim bütün o kayıtlar kulağımda meyin kendine özgü tınısını oluşturdu. Geriye dönüp baktığımda mey tercihim konusunda hiçbir zaman yanılmadığımı düşünüyorum. Sanırım insanın enstrümanıyla arasında özel bir uyum olması gerekiyor. Meyle de böyle bir uyum yakaladık. Uzun zamandır birbirimizi taşıyoruz diyebilirim.
Köklü bir geleneğin taşıyıcısı olan meyi, çağdaş müzikal bir dille buluşturdunuz. Geçmişle bugün arasında nasıl bağ kuruyorsunuz?
Meyin çağdaş müzikal bir dille buluşması elbette benden önce de defalarca yapıldı. Çok değerli müzisyen arkadaşlarımız, farklı dönemlerde bu tınıları kimi zaman enstrümantal eserlerde, kimi zaman türkülerde bugünün müziğiyle buluşturdular.
Ben de aslında bütün bu birikimin içinden duyduklarımı, kendi müzikal deneyimlerimle birlikte yeniden ele aldım. Biriktirdiklerimi bir sunuma dönüştürerek dinleyiciyle paylaşmaya çalıştım. “Seyir” de biraz bunun sonucunda ortaya çıktı.
Geçmişle bugün arasında bağ kurmak konusunda ise şöyle düşünüyorum: Geçmiş zaten bugün de yaşamaya devam ediyor. Bu nedenle benim ayrıca bir köprü kurmama çok da gerek kalmıyor. İnsan hiçbir şeyi tamamen geride bırakmıyor; yaşadığı her şeyi kendi üzerinde taşımaya devam ediyor. Dolayısıyla geçmiş dediğimiz şey aslında hayatımızın içinde yaşamaya devam ediyor.
Biz yalnızca geleneksel bir sazı farklı yöntemlerle, farklı müzikal yaklaşımlarla yeniden kullanıyoruz. Eğer ortaya çıkan şey dinleyicide bir duyguya, bir hatıraya ya da yeni bir düşünceye dokunabiliyorsa benim için asıl mesele de bu.
Yoğun programınız sırasında çalışma rutininizi nasıl koruyorsunuz? Günde kaç saatinizi müziğe ayırabiliyorsunuz?
Yoğun bir çalışma temposunun içerisinde düzenli bir müzik rutini oluşturmak gerçekten çok zor. Albüm için oldukça disiplinli bir süreç geçirdik ama buna rağmen albümün tamamlanması uzun sürdü. Aslında zamanım ve şartlarım daha uygun olsaydı bu kadar uzun sürmemesi gerekirdi.
Bir de bu albümde çok fazla arkadaşımın emeği var. Hep birlikte, biraz çekiştirerek, biraz ittirerek ama büyük bir emek ve dayanışmayla albümü tamamladık.
Ben gün içinde farklı formlar dinlemeye, düzenlemeleri toparlamaya çalışıyorum. Fakat bunu her gün aynı disiplin içerisinde sürdürme imkânım olmuyor. Çünkü şu anda çok önemli bir görevi yürütüyorum ve o görevi de hakkıyla, hakkaniyetle yapmak benim için çok önemli.
Dolayısıyla müzik için bazen yarım saat, bazen kırk dakika, bazen bir saat ayırabiliyorum. Biriktirdiklerimi dinliyorum, yeni fikirler kuruyorum, düzenlemelerle ilgili notlar alıyorum. Okuyorum, araştırıyorum, başka neler yapabileceğimi ve farklı müzik türleri arasında nasıl geçişler kurabileceğimi düşünüyorum.
Yani müzik hayatımda hiçbir zaman tamamen kaybolmuyor. Günün içinde bulabildiğim küçük boşluklara sızıyor. Şimdilik ayırabildiğim zaman biraz böyle.
Harbiye Açık Hava Sahnesi’ndeki “Ben Nâzım” projesinde Betül Arım’la aynı sahneyi paylaştınız. Sürpriz performansınızla hepimiz büyülendik doğrusu. Nefesinizden doğan harikulade tınılara Betül Hanım’ın hisli sesi eşlik etti… Olağanüstüydü. Sahneye çıktığınız an neler hissettiniz?
Harbiye benim için de gerçekten bir sürpriz oldu, açık söyleyeyim. Daha önce de Harbiye'de müzisyen olarak sahneye çıkmıştım. Oranın atmosferinin, duygusunun ve hafızasının başka bir tarafı var. Özellikle benim kuşağım için Harbiye çok güçlü bir kolektif belleğe dokunuyor. Orada çalmak da dinlemek de hatta sahne arkasında herhangi bir görev yapmak bile farklı bir duygu yaratıyor.
Yaklaşık 30 yıllık meslek hayatım içerisinde Harbiye'de birçok kez bulundum. Kuliste arkadaşları hazırladığım zamanlar oldu, koreografiler yaptım, koreografiden sonra sahneye çıktım, müzisyen olarak çaldım. Bu dönemde ise daha çok organizasyonu yapan ekibin bir parçası olarak oradayım.
Ama sahnenin üzerinde olmak gerçekten başka bir şey. Sahnenin önü, arkası, yanı ya da karşısında olmak birbirinden çok farklı duygular taşıyor. Sahneye çıktığınız anda bütün o geçmiş deneyimler bir anda başka bir anlam kazanıyor. Bu nedenle benim için de çok özel bir andı.
“Seyir’de düşen ve yeniden kalkan bir hayat çizgisi var. Düşüyorsunuz, kalkıyorsunuz; yalnızlaşıyor, mutlu oluyor, kayıplarınız, umutlarınız oluyor. Hayatın bütün o katmanları bir şekilde müziğin içine giriyor.”
Müzik yolculuğunuzu taçlandıran albümünüz kısa süre önce dinleyiciyle buluştu. Bir müzisyen olarak “Seyir”in sizdeki karşılığı nedir? Hayatı, dünyayı izlemenin, gözlemlemenin, anlamaya ve anlamlandırmaya çalışmanın bir sonucu mu?
“Hayatı anlamlandırmak” ifadesi bana biraz ağır geliyor. Henüz hayatı anlamlandırabileceğimi düşünmüyorum. Bu biraz daha büyük bir bilgelik hali. Belki bilgelerin, ermişlerin işi diyelim. Ben henüz o noktada değilim. Hatta açıkçası daha çok müziğimle birlikte bir yandan kendimi bulmaya çalışıyorum.
Bu nedenle benim için “Seyir” bir anlamlandırma çabasından çok bir yolculuk. Ben böyle bir “Seyir” ile böyle bir hayat yaşadım. Eminim herkesin hayatında buna benzeyen yolculuklar, duraklar, düşüşler ve yeniden ayağa kalkışlar vardır.
“Seyir”, benim açımdan bu yolculuğun ilk bölümü. Bundan sonraki süreçte müziğimi geliştirerek daha fazla insanla buluşmasını umuyorum.
Albümde benim için özel olan taraf, eserlerin kendi hayatımdan izler taşıması. Ama bunların enstrümantal eserler olması bana başka bir özgürlük de veriyor. Dinleyen herkes kendi hayatından, kendi hikâyesinden bir şey bulabiliyorsa, kendi anlamını kurabiliyorsa bundan daha güzel bir şey olamaz. Benim için asıl mutluluk da bu olur.
“Seyir albümü dostluğun, müzisyenler arasındaki bağın ve birbirine duyulan güvenin albümü oldu.”
Albümünüz “Seyir” ile başlıyor. “Bahar”, “Nefes” ve “Ses” eserleriyle sürüyor, “Simas” ile nihayete eriyor. Ruhta bambaşka duygular uyandırıyor doğrusu. Yaşamın katmanlarından nefesinizle yükselen melodiler duyuyoruz sanki. Bu güzide eserler nasıl doğdu, nasıl bir serüvenden geçti?
Bu eserlerin her birinin benim hayatımda ayrı bir yeri var. “Seyir”de anlatmaya çalıştığım duygu biraz yasla ilgiliydi. Ama hayat yalnızca düşmekten ibaret değil. İnsan düşmeden kalkmayı da öğrenemiyor. O nedenle “Seyir”de düşen ve yeniden kalkan bir hayat çizgisi var. Düşüyorsunuz, kalkıyorsunuz; yalnızlaşıyor, mutlu oluyor, kayıplarınız, umutlarınız oluyor. Hayatın bütün o katmanları bir şekilde müziğin içine giriyor.
“Bahar”ın da kendine özgü bir hikâyesi var. Önce bir müzikal için yaptım, daha sonra radyo tiyatrosunda kullandım. Farklı versiyonları oldu. Ama albümdeki son hali önceki hiçbir versiyona benzemedi. Bu kez içinde daha fazla umut var. Geleceğe dönük bir tarafı olduğunu hissediyorum. Sanki ışığın olduğu yere kalbimi ve bedenimi çevirmek istedim.
“Nefes” ise daha eski eserlerimden biri. İlk kaydını 2005 yılında yapmıştım. O dönemde de benzer bir düzenlemeyle çalışmıştım. Bu albümde de mümkün olduğunca o düzenlemeye sadık kaldık. Fakat müzisyenlerin katkılarıyla, her zaman söylediğim gibi, bu eser de bir anlamda “müzisyenler albümü”nün parçası olarak başka bir forma büründü.
Hepsinin küçük küçük hikâyeleri var. “Simas” da daha önce hazırladığımız dans tiyatrosunun adıydı. Müziği de “Simas” idi ve o projenin tematik müziği olarak ortaya çıkmıştı. Onu yeniden düzenledim.
Aslında bu albüm, yıllardır hayatımın farklı köşelerinde duran, benim için birer dönüm noktası olan eserleri bir araya getirdiğim bir çalışma oldu. Bir anlamda kendi müzikal hafızamın köşe taşlarını toparladım.
Albümünüzde farklı müzisyenler ve sanatçılarla bir araya geliyorsunuz. Bu buluşmalarda bir eseri paylaşmak, onu yeniden birlikte kurmak nasıl bir duyguydu?
Tek kelimeyle mükemmeldi. Bunu özellikle vurguluyorum çünkü “Seyir” gerçekten bir “müzisyenler albümü”. Yani aslında müzisyenlerin bir araya geldiği, birbirine dokunduğu bir albüm oldu. Hayatım boyunca kolektivizme çok inandım. Kolektif olmayan işlerin içerisinde çoğunlukla yer almadım. Müzik grupları, dans grupları, dernekçilik gibi kalabalık ve birlikte üretilen işlerden hep motive oldum.
Bu albümde benim ismim yazıyor olabilir ama beni bu çalışmaya sevk eden, düzenlemelerini yapan, enstrümanlarını çalan herkes bu albümün sahibi. Aslında bu müzikal yapının bana hissettirdikleri üzerinden bazı insanlarla birlikte çalışma isteğimi ortaya koydum. Burada yer alan arkadaşlarımın birçoğu, profesyonel hayatlarında da müzisyen olarak çok önemli işlere imza atan isimler. Sizin aracılığınızla biraz da bu geçişkenliği anlatmak istiyorum.
Duduk çalan Gürkan Akyol, bugün Türkiye’nin önemli nefesli saz icracılarından biri. Onunla bağımız, öğrencilik yıllarımızda meye birlikte başladığımız günlere dayanıyor. “Boynuz kulağı geçer” derler ya; gerçekten de o çok çok iyi bir müzisyen oldu şimdi. Serkan Yıldırım, dilsiz kavalıyla eşlik ediyor. Bence çok özel bir sanatçı ve albümde çok güzel bir uyum yarattı. Herkes albüme bir şey sundu ama onun kaval eşliği, albümün bütününde kendine ait çok özel bir renk oluşturdu.
Altan (Gözetlik) abi klarnetiyle koştu geldi ve kendi rengini verdi albüme. Selim Bölükbaşı, tulumuyla “Nefes” şarkısına gerçekten “nefes” oldu. Burak Malçok ise o güzel neyiyle “Ses”e ses oldu. Burak Aykaç, Oğur sazıyla bambaşka bir renk ekledi.
Benim ailem de müzisyen bir aile. Kardeşlerim Kerem ve Ozan, perküsyonlarıyla eşlik ettiler. Kerem aynı zamanda düzenlemelerde çok önemli bir rol aldı. Yine düzenlemelerde Rodizan katkı sağladı. O da çok özel bir müzisyen. Klasik, akustik, elektrogitar ve basgitarda Çağrı Gözeten ve Onur Kamer albümün çok büyük bir bölümünde bizi uçuran, motive eden çok güzel çalımlar gerçekleştirdiler. Utku Çakmak da yine gitarıyla omuz verdi, sağ olsun.
Şenova (Ülker) hocanın da çok kıymetli bir katkısı oldu. Aslında baktığınızda, hepsi bu albümün solistleri. Arslan Hazreti benim sevgili dostum. Öyle çok albüm çalan biri değildir ama sağ olsun geldi ve kendi rengini kattı. Ozan Bircan da kemanesiyle aynı şekilde çok özel bir katkı sundu. Yaptığı o güzel doğaçlamayla eseri bambaşka bir yere taşıdı.
Ve Cahit (Berkay) abi... Çok yorduk Cahit abiyi. Sağ olsun, “Çalacağım” dedi ve çaldı. Emeğinin hakkını ödeyemem. Esere girişiyle birlikte parçayı da başka bir noktaya taşıdı.
BaBa ZuLa ve Murat Ertel’e ayrıca bir parantez açmak istiyorum. Daha fikir aşamasındayken eseri alıp, “Bunun remixini ben yapacağım” dedi. Çok özel insanlar. İnsanın hayatındaki dostluklar bence yaşamın en önemli parçalarından biri. Bu albüm de biraz böyle bir dostluğun, müzisyenler arasındaki bağın ve birbirine duyulan güvenin albümü oldu. O yüzden BaBa ZuLa’ya ve Murat Ertel’e özellikle teşekkür ederim.
Deniz Mahir Kartal’ı da yakından takip ediyorum. Bir taraftan daha önce birlikte çalıştık, bir dönem benim öğrencim oldu. Ama bugün çok yakın bir bağımız var. Öte yandan yurtdışında gerçekten çok güzel işler yapıyor. Onun hangi şarkıyı seçeceğini tahmin ediyordum. Yine de birkaç şarkı gönderdim. Tam da düşündüğüm şarkıyı seçti. Onun albüme girişi, bizi aslında müzikal kuşaklar içerisinde birbirimize bağladı. Bugünün farklı renkleri de onun tarafından geldi.
BaBa ZuLa da kendi tarzıyla bizim müzikal dünyamızı değiştirdi. Böylelikle gerçekten bir müzisyen buluşması gerçekleştirdik.
Müslüm Eke de bağlamayla başka bir şey yaptı. Tamam, beste güzel ama bağlamayla orada öyle bir şey yaptı ki, tek başıma oturup saatlerce sadece o bölümü bile dinleyebilirim.
Kemanda ve trombonda da çok önemli arkadaşlarımız vardı. Kemanda Gabriel Jean Jose Meidinger, trombonda Mathew Benjamin Solomon bizimleydi. Bir sürü nefesli saz bir araya geldi bu albümde. Ben buna biraz da “nefesli kardeşliği” diyorum. Saksafonda Deniz Pektaş bizimle beraberdi. Tüm kayıtların başında da Mert Ağırlar vardı.
Ve bütün bu çok kıymetli isimlerin yanı sıra, albümün görsel dünyasını ve animasyonlarını büyük bir özveriyle hazırlayan Mert Ağbulak ile Ozan Varol’un; albüm metinlerini titizlikle düzenleyen Simay Gözener’in ve iletişim koordinasyonunu başarıyla yürüten Özlem Demirkıran ve Kadir İncesu’nun emeklerini ve değerli katkılarını da mutlaka belirtmem gerekiyor.
Çünkü bu albüm gerçekten tek bir kişinin yaptığı bir iş değil. Benim ismim albümün üzerinde olabilir ama bu albümün içerisinde emeği, sesi, nefesi, fikri, dokunuşu olan herkes bu albümün sahibi. Benim için en kıymetli tarafı da bu. Bu yüzden ben buna bir “müzisyen dostluk albümü” diyorum.
“Seyir albümünün devamı da var”
Öyle sanıyorum ki nice sürpriz bizleri bekliyor. Şu sıralar üzerinde çalıştığınız eserler, albümler var mı?
Bu albümün aslında bir devamı da var. Bazı şarkıların remixleri üzerinde çalışıyoruz. Onların tamamlanma süreci devam ediyor. Umarım çok yakında dinleyiciyle buluşacaklar.
Bir yandan da ikinci albüm için eser seçme aşamasındayım. Zaman buldukça dönüp dönüp dinliyorum, bazılarını ekliyorum, bazılarını yeniden değerlendiriyorum. Henüz acelem yok.
Çünkü bu kez biraz daha sabırlı olmak istiyorum. Her şey kendi zamanını, kendi demini bulsun. Müzikte bazen acele ettiğinizde o duygu tam olarak yerine oturmuyor. O yüzden çalışıyoruz, dinliyoruz, bekliyoruz.
Umarım bundan sonraki müzikal yolculuğum bu kadar uzun bir kesintiye uğramaz. Bundan sonra daha sık üretmek ve müziği daha fazla insanla buluşturmak istiyorum.










