Soru: Y asemin Hanım öncelikle merhaba. Size ilişkimden bahsetmek gerekirse artık tartışmıyorum, çünkü biliyorum sonunda hep ben haksız çıkacağım. Konuşsam yanlış anlaşılıyorum, sessiz kalsam içimde boğuluyorum. Birini memnun etmek uğruna kendimi kaybettiğimi hissediyorum. Bu bir sevgi biçimi mi yoksa manipülasyon mu?
Cevap:
Sevgili okuyucum,
"Artık tartışmıyorum, çünkü biliyorum sonunda hep ben haksız çıkacağım."
Bu cümle, aslında birçok kadının iç sesi. Ve görüyorum ki senin satırlarında, görünmez bir yorgunlukla birlikte bastırılmış bir kimlik var: Kendini anlatmaktan vazgeçmiş bir kadın.
Bazen bir ilişki, dışarıdan "sakin" görünür. Kavga yoktur, gürültü yoktur. Ama o sessizlik, bir huzur değil; duygusal bastırmanın sonucudur.
İnsan susarak huzura kavuşmaz, çoğu zaman teslim olur. Ama bu akışa teslim olmak kadar huzurlu bir teslimiyet değildir. Bu maruz kalınan manipülasyonun ilk belirtisidir. Manipülasyon, her zaman açık ve saldırgan değildir. Çoğu zaman "Seni korumak için." "Senin iyiliğin için." gibi cümlelerin içine gizlenir.
Bir taraf yönlendirir, diğer tarafsa bunu fark ettiğinde çoktan kendinden uzaklaşmıştır.
Artık ne hissettiğini değil, sadece karşısındakinin nasıl tepki vereceğini düşünür.
İşte o an, sevgiyle kontrol birbirine karışır.
Bir insan sürekli kendini savunmak, açıklamak ya da yanlış anlaşılmamak için çabalıyorsa; orada artık ilişki bir diyalog değil, bir güç dengesi haline gelmiştir.
Ve bu dengede biri hep "haklı", diğeri hep "suçlu"ysa, bu bir sevgi değil; bir tarafın diğerini yönlendirme ilişkisidir.
Sevgi iki yetişkinin ilişkisidir.
Manipülasyon ise bir yetişkinle bir çocuğun ilişkisine benzer: Biri karar verir, diğeri boyun eğer.
Ve senin cümlendeki "Kendimi kaybettim." ifadesi, aslında yetişkin tarafının devre dışı kaldığını gösteriyor.
Canım, ilişkilerde sessizlik her zaman olgunluk değildir.
Bazen korkudur, bazen vazgeçmişliktir, bazen ise "Yine anlaşılmayacağım..." duygusudur.
Ama unutma: Konuşmadığın her duygu, seni içten içe tüketir.
Bir gün fark edersin ki, karşındaki değil sen kendi içinde seni susturuyorsun artık.
Kendine şu soruları sorarak başlayabilirsin:
Bu ilişkide sessizliğim huzur mu getiriyor, yoksa baskı mı yaratıyor?
Konuşmadığımda ne kazanıyorum, ne kaybediyorum?
Gerçekten sevilmek mi istiyorum, yoksa sadece onaylanmak mı?
Cevaplar kolay gelmeyecek. Ama her fark ettiğin şey seni kendine bir adım daha yaklaştıracak.
Çünkü manipülasyonun panzehri farkındalıktır.
Kendini fark ettiğin anda yönlendirilemezsin.
Birini memnun etmek için değil, kendinle barış içinde kalmak için iletişim kur.
Ve unutma: Sevgi, seni susturan değil, seni duyan bir dildir.
Sevgilerimle,
