Yaz geldi.
Termometre yükseldi.
Rüzgâr sert esti.
Toprak kurudu.
Ve valilikler peş peşe karar aldı.
İstanbul'da 8 Haziran-15 Ekim arasında, birçok ilde ise haziran sonundan eylül ya da ekim sonuna kadar ormanlara giriş yasaklandı. Her ilin yasağı, bulunduğu iklim ve yangın riskine göre farklı tarihlerde uygulanıyor. Amaç tek: Bir kıvılcımın binlerce hektarı kül etmesini önlemek.
Çünkü istatistik acımasız.
Orman yangınlarının büyük bölümü insan kaynaklı.
Sönmemiş sigara.
Yakılan mangal.
Anız ateşi.
Cam şişe.
Dikkatsizlik.
Bir anlık ihmal...
Bedeli bazen yüz yıllık bir orman oluyor.
Sonra haber geliyor.
Sadece Sultanbeyli'ndeki denetimlerde orman yasağını ihlal eden 513 kişiye toplam 1 milyon 900 bin 665 lira ceza kesilmiş.
513 kişi...
Düşünün.
Beş yüz on üç insan.
"Bir şey olmaz." diyenler.
"İki dakika girip çıkarım." diyenler.
"Kurallar bana işlemez." diyenler.
Sonra ceza.
Keşke mesele sadece para olsa...
Yanan bir çam ağacının cezasını hangi banka tahsil edebilir?
Kül olmuş bir sincabın faturası kime kesilecek?
Gökyüzünü kaplayan dumanın makbuzu var mı?
İşte yok.
Devlet yasak koyuyor.
Çünkü yangın çıktıktan sonra helikopter de geliyor, uçak da geliyor.
Ama küle dönen orman geri gelmiyor.
Bir ağacın büyümesi otuz yıl.
Yanması otuz saniye.
Bu yüzden yasak var.
Bu yüzden denetim var.
Bu yüzden ceza var.
Elbette yalnızca yasak yetmez.
Önlem de gerekir.
Orman yollarında sürekli devriye.
Yangın gözetleme sistemleri.
Erken ihbar.
Biçilmiş otlar.
Temizlenmiş yol kenarları.
Vatandaşın bilinçlendirilmesi.
Çünkü yangınla mücadele, alev çıktıktan sonra başlamaz.
Alev çıkmadan önce başlar.
Orman dediğiniz şey sadece ağaç değildir.
Sudur.
Oksijendir.
İklimdir.
Kuşun evidir.
Çocuğun geleceğidir.
Bir ülkenin nefesidir.
Nefesimize sahip çıkmazsak...
Yarın soluyacak hava bulduğumuzda değil...
Bulamadığımızda konuşuruz.
Dr. Umut ELBİR
İstanbul Bilgi Üniversitesi
