Son yıllarda Türkiye’de en çok tartışılan başlıklardan biri de nüfus meselesi. Oysa bu tartışma, aslında yeni değil. Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan, 2008 yılında Başbakanlığı döneminde, Uşak’ta bir panelde halka şöyle seslenmişti:
“Sizinle bir Başbakan olarak değil, dertli kardeşiniz olarak konuşuyorum. Biz genç nüfusumuzu aynen korumalıyız. Bir ekonomide aslolan insandır. Bunlar Türk milletinin kökünü kazımak istiyor. Yaptıkları aynen budur. Genç nüfusumuzun azalmaması için en az 3 çocuk yapın.”
27 Mayıs 2024 tarihinde Dünya Gazetesi’ndeki köşemde de ifade etmiştim; Cumhurbaşkanımız yaklaşık 20 yıl önce bu konuşması ile “varoluşsal tehdit”e dikkat çekmişti. Ve o gün anlatılmak istenen demografik daralma riski, bugün artık sadece bir uyarı değil, somut bir gerçeklik olarak karşımızda duruyor.
Daha düne kadar bu uyarılar abartılı bulunuyordu. Bugün ise toplumun farklı kesimlerinden aynı cümleleri duymaya başladık: Türkiye yaşlanıyor. Türkiye’nin doğurganlık oranı düşüyor. Türkiye kendini yenileme eşiğinin altına iniyor.
Zaman, çoğu zaman tartışmaları değil, hakikatin kendisini görünür kılar. Bugün gelinen noktada açıkça görülüyor ki, Cumhurbaşkanımızın yıllar önce yaptığı uyarılar bir öngörü değil; henüz fark edilmemiş bir gerçeğin erken teşhisiydi.
Nicelik Yetmez, Nitelik Şart
Diğer taraftan meseleyi yalnızca “daha fazla çocuk” çağrısına indirerek konuşmak da eksik olur. Evet, nüfus artışı hayati bir gerekliliktir. Ama asıl mesele, nasıl bir nesil yetiştirdiğimizdir.
Alev Alatlı’nın sıkça vurguladığı üzere, nitelikten yoksun bir çoğalma bir toplumu büyütmez; aksine onu içten içe zayıflatır. Bu yüzden aile politikaları sadece sayıyı artırmaya değil, aynı zamanda karakter inşa etmeye odaklanmalıdır.
Çünkü aile, sadece bir yaşam biçimi değil; bir medeniyetin üretim merkezidir.
Önce Aile: Bir Slogan Değil, Strateji
Bugün kendimize tekrar tekrar hatırlatmamız gereken en temel gerçek şudur:
Bir toplum önce ailede kurulur.
Çocuk; ilk ahlakı ailede öğrenir, ilk disiplini okulda kazanır, ilk kimliğini ise sosyal çevrede şekillendirir. Bu üç sacayağından biri eksik olduğunda, ortaya çıkan boşluk hiçbir ekonomik kalkınmayla doldurulamaz.
Sezai Karakoç’un ‘diriliş’ fikri, bir toplumun yeniden ayağa kalkmasının ancak ahlaki ve manevi temellerin güçlendirilmesiyle mümkün olacağını vurgular.
Benzer şekilde İsmet Özel’in düşünce dünyasında da çözülmenin merkezinde aile vardır. Ona göre aile zayıfladığında, toplum sadece kalabalık bir topluluk haline gelir; millet olma vasfını kaybeder.
Ahlak: Tüm Zenginliklerin Üstünde
Bugün ekonomik büyüme, teknoloji, şehirleşme… Hepsini bol bol konuşuyoruz. Tartışma programlarının ana ekseninde bunlar var. Ama gözden kaçırılan bir gerçek var:
Ahlak olmadan hiçbir kazanım kalıcı olmayacaktır.
Ahlaklı birey yetiştiremeyen bir toplum, ne kadar zengin olursa olsun, uzun vadede ayakta kalamaz. Bu yüzden çocuklarımızın sadece iyi eğitim alması değil, doğru örneklerle de büyümesi gerekir.
Aile burada belirleyicidir. Çünkü ahlakı kitaplardan önce gördüğümüz davranışla öğreniriz.
Gecikmiş Bir Farkındalık
Bugün gelinen noktada, yıllarca eleştirilen “en az üç çocuk” çağrısının aslında bir nüfus politikası değil, bir gelecek vizyonu olduğu daha net anlaşılıyor.
Toplumun farklı kesimlerinden yükselen uyarılar da aslında gecikmiş bir farkındalığın işaretini veriyor. Mesele hâlâ acildir. Çünkü demografik dönüşüm, geri çevrilmesi en zor süreçlerden biridir.
Aileyi Kaybeden, Geleceğini Kaybeder
Yazılarımda sıklıkla vurguladığım gibi: Aileyi korumak bir tercih değildir.
Aileyi güçlendirmek bir temenni değildir.
Aileyi merkeze almak bir ideolojik ya da siyasi söylem hiç değildir.
Bu, doğrudan doğruya bir beka meselesidir.
Nüfus artışıyla desteklenmiş, ahlakla yoğrulmuş, bilinçle yetiştirilmiş bir nesil…
İşte ülkemizin de gerçek sigortası budur.
