“Artık abartıyorlar. Velilerin, sınıf öğretmeni için alacakları hediye ağızları açık bıraktı” başlıklı haberi okuyunca. Yaklaşan Öğretmenler Gününde, bir öğretmene hediye vermeyi bu forma sokmanın maksadı nedir, dedim. Ama hayır hediyenin maddi bedeli değil hediyenin niteliği ile abartıyorlar.
Bir annenin, sınıf anneleri arasında açtığı bir whatsapp grubunda yazdıkları; öğrencilerin gönlünden kopacak masum bir hediyeyi ne hale getirdik dedim.
Mesajda kimi detaylar var ki değinmeden olmaz. Birçok yerde sınıf mevcudu 40’ı bulan sınıflara kıyasla 23 kişilik bir sınıf belli ki kalburüstü ailelerin çocuklarının devam ettiği bir okula işaret ediyor. Böyle bir okulda öğrenci aileleri tarafından öğretmene hediye diye altın almak. O öğretmeni parasıyla dövmek anlamına gelir ki bu şekilde bir hediye öğrencinin öğretmenine hediyesi değil, velilerin, geçim güçlüğü çektiği düşünülen bir öğretmene ekonomik yardım anlamına gelir.
Öğrenci velileri yine rol çalıyorlar diye düşünüyorum. Öğrencinin ödev ve projelerini yapmakla öğrenciden rol çalan, idareye işi nasıl yapacağını öğretir gibi devamlı okul idaresinin yönetimine karışmakla okul yönetiminden rol çalan veli, şimdi de Milli Eğitim ve Sosyal Yardımlaşmadan mı rol çalmaya yelteniyor?
Abartmayın, hediyeleşmek güzeldir, naif bir davranıştır. Yardımlaşmak da güzel, erdemli bir tutumdur. Ama birbirine karıştırmadan ve varlığınızla öğretmeni ezip onu iyilikle dövmek çok çirkindir.
Bırakın çocuklarınız sevdikleri öğretmenlerine gönüllerinden ne kopuyorsa hediye alsınlar ya da sevmediklerine almasınlar.
Bozun şu ezberi. Kim demiş her öğretmene hediye alınacak diye. Hediye gönül işidir. Formel bir organizasyon işi değil.
Unutmayın takı olmayan bir altın hediye değil yardımdır. Ve bu nereden bileceksiniz ki o öğretmeni incitmiyor. Öğrencisinin gözünde onu muhtaç gibi gösterip, küçük düşürmüyor.
Abartmayın artık. Öğretmeni öğrencisinin gönlüne terkedin.










