Her Şey Yolunda Ama İçimde Bir Şey Eksik: Bu Hissin Adı Ne?
Hiç böyle hissettin mi?
Hayatında ciddi bir problem yok.
Her şey olması gerektiği gibi ilerliyor.
İşin var.
İlişkilerin fena değil.
Günler akıp gidiyor.
Ama…
İçinde bir şey eksik gibi.
Eskisi kadar heyecanlanmıyorsun.
Gülüyorsun ama içten değil.
Yapman gerekenleri yapıyorsun ama hiçbir şey gerçekten "iyi" hissettirmiyor.
Sanki hayatın içindesin ama biraz da dışındasın.
Sanki yaşıyorsun ama tam olarak hissetmiyorsun.
Ve en zor kısmı şu:
Bunun nedenini de tam olarak açıklayamıyorsun.
"Şikâyet edecek bir şeyim yok ama…" diye başlayan cümleler kuruyorsun.
Peki bu his ne?
Aslında yaşadığın şey çoğu zaman bir "sorun" değil, bir kopuş hali.
Modern hayat bize dışarıdan bakıldığında "iyi" görünen bir düzen sunuyor.
Ama iç dünyamız, bu düzenle her zaman senkronize olmuyor.
Sürekli bir şeylere yetişmeye çalışıyoruz.
Zihnimiz dolu.
Dikkatimiz bölünmüş.
Ama duygularımız… biraz geride kalmış gibi.
İşte tam burada bir boşluk hissi başlıyor.
Nörobilim açısından baktığımızda da bu çok anlaşılır.
Beynimiz sürekli uyarana maruz kalıyor:
bildirimler, ekranlar, içerikler, hızlı tüketilen dopamin kaynakları…
Bu kadar sık ve yoğun uyarı, beynin ödül sistemini zamanla duyarsızlaştırabiliyor.
Yani eskiden keyif veren şeyler artık aynı etkiyi yaratmıyor.
Bu yüzden kişi şunu hissediyor:
"Her şey var ama hiçbir şey yetmiyor."
Ama mesele sadece dopamin değil.
Bir de şu var:
İnsan sadece üretmek, yetişmek, başarmak için tasarlanmış bir varlık değil.
Anlam arayan bir varlık.
Eğer yaptığın şeylerle kurduğun bağ zayıfladıysa,
hayat "doğru" ilerlese bile anlamsız hissedebilir.
Bir diğer önemli nokta da duygularla temas.
Gün içinde o kadar çok şey yapıyoruz ki,
durup ne hissettiğimizi fark etmeye zaman kalmıyor.
Duygular bastırıldığında kaybolmaz.
Sadece daha sessiz hale gelir.
Ve bazen o sessizlik,
"hiçbir şey hissetmiyorum" gibi deneyimlenir.
Peki ne yapmalı?
Belki de ilk adım, bu hissi hemen düzeltmeye çalışmamak.
Kendine şu soruları sormak:
Ben en son neye gerçekten sevindim?
Gün içinde beni ne yoruyor ama fark etmiyorum?
Yaptığım şeyler bana mı ait, yoksa alışkanlık mı?
Bazen çözüm büyük değişimlerde değil,
küçük temaslarda saklıdır.
Bir şeyi yavaş yapmakta,
bir duygunun içinde biraz daha kalmakta,
kendinle yeniden bağ kurmakta…
Ve belki de en önemlisi şu:
Bu his, bozuk olduğun anlamına gelmez.
Bu his, kendinle yeniden temas kurman gerektiğine dair bir işaret olabilir.
Her şey yolunda görünüyor olabilir.
Ama içindeki ses başka bir şey söylüyorsa,
onu duymak gerekir.
Çünkü bazen hayat,
sorun çıkararak değil,
sessizleşerek dikkat çeker.
Uzman Psikolog Şerivan Demir
