"Öğretmenlik biterse her şey biter. Bir şey soracak diye önce eğiliriz. Şimdi bana bir öğrencim yaklaşsa korkarım. Korkarım. Ki ben çok cesurdum. Çok gözü karaydım. Ben sustaları, çocukların ellerinden aldım. Ama ben şu anda aynı şeyi yapamam. Yapamam. Çünkü bizim güvenimizi, o mesleğin bize verdiği özgüveni çaldılar. Arkadaşlar bunu geri almamız lazım. Yoksa bu iş yapılmaz."
Bir öğretmen, ağlamakla ses tonu ve çaresizlikle yaptığı konuşmayla hepimiz ezdi. Utandırdı, yaraladı.
Bu öğretmen üç gün önce bir öğrenci tarafından öldürülen Fatma Nur Çelik'in bir meslektaşı. İddia o ki Fatma Nur 4 gün önce babası tarafından Ruh ve Sinir Hastalıkları hastanesinden çıkarılmış. Henüz 17 yaşında yani tanım gereği bir çocuk. Hastaneden çıkar çıkmaz, nasıl bir nefret ve kinle bilenmişse artık; okulun ders programını incelemiş, hedefindeki öğretmenin okula gideceği saatte hangi sınıfta olduğunu öğrenmiş, bununla ilgili plan yapmış diyorlar.
Çocuk katil demeye dilim varmıyor ama 17 yaşında olduğu için çocuk diye tanımlanan fail, tanım gereği katil saat 11 sıralarında Fatma öğretmeni bıçaklarken araya girmeye çalışan bir öğrenci ve öğretmeni de yaralıyor.
Garip ve acı olan şu ki katil çocuk, geçen sene bir kavgaya karışınca Fatma öğretmen, katıldığı disiplin kurulu toplantısında çocuk için "Can güvenliğimiz yok" diye endişelerini dile getirmiş okul yönetimini uyarmış.
Fatma Nur Çelik artık yaşamıyor artık henüz 44 yaşındaydı. Meslektaşının ağlamaklı ses tonuyla dediği gibi "Öğretmenlik biterse her şey biter"
Bitiyor da. Ne geçinmesini sağlayabildik ne saygınlığını bıraktık şimdi de soluğunu kesmeye başladık. Öğretmenler, onlara layık gördüğümüz üç beş lirayla bile motivasyonunu düşürmeden, açlıkta bile öğretmeyi öğrenmiş, öğretiyorlardı.
Ya şimdi, korkuyla yaklaşıp öğrencilerine öğretebilecekler mi?
Öğretmenlik biterse her şey biter. Bitiyor da, çürüyor her şey.
