Bu soru, ilk bakışta basit gibi duruyor. Oysa insanın kendisine sorabileceği en zor sorulardan biridir. Çünkü çoğu zaman hissettiklerimizi değil, hissetmemiz gerektiğini düşündüklerimizi söylüyoruz. Günümüz dünyasında duygular da hızlandı. Üzülmeye vakit yok, yorulmaya izin yok, durup düşünmek lüks sayılıyor. Her şeyin yetişmesi gerekirken insan kendine yetişemiyor. Böyle olunca duygular da erteleniyor; sonra, sonra bakarız diye diye içimizde birikiyor çoğu zaman dolup taşıyor. Birçoğumuz "iyiyim" derken aslında karışığız. Gizlemeyi öğreniyoruz. Yorgun ama güçlü görünmeye çalışan, kırgın ama susan, mutlu olması gerektiğini düşünen insanlarız, denilebilir. Çünkü iyi hissetmemek hâlâ bir zayıflık gibi algılanıyor. Oysa duygular başarıya ya da başarısızlığa göre değil, insan ve enerjiye göre ortaya çıkar. Psikoloji bize şunu söylüyor: İnsan, adını koyamadığı duygunun içinde kaybolur. Ne hissettiğini bilmeyen biri, neye ihtiyacı olduğunu da bilemez. Bu yüzden duygular bastırıldıkça davranışlara sızar; sabırsızlık artar, tahammül azalır, ilişkiler yorulur. İnsanın kendisi yorulur. Bir taraftan sürekli mutlu olma baskısı var. Sosyal medya, kişisel gelişim cümleleri, "pozitif düşün" çağrıları… Hepsi iyi niyetli gibi görünür ama çoğu zaman insanı kendi duygularından uzaklaştırır. Oysa her duygu, bir mesaj taşır. Üzüntü durmamızı, kaygı önlem almamızı, öfke sınırlarımızı hatırlatır. Belki de asıl sorun şu: Duygularımızı dinlemeyi unuttuk. Hissetmek yerine kaçmayı, anlamak yerine bastırmayı seçiyoruz. Sonra da neden bu kadar yorgun, gergin ve yalnız olduğumuzu sorguluyoruz. Bugün ne hissettiğini sormak, kendinle temas kurmaktır. Cevabın güzel ya da kötü olması gerekmez. Net olması yeterlidir. Çünkü ancak ne hissettiğini bilen biri, kendine iyi gelmenin yolunu bulabilir. Belki bugün kendimize küçük bir alan açmanın tam zamanıdır. Telefondan, hızdan, beklentilerden uzaklaşıp durmak…Ve o soruyu dürüstçe sormak: Bugün ne hissediyorum?
Kendinize cici bakın :)
Sevgilerimle.
