Umarım sizler 14 Şubat Sevgililer Gününü badiresiz atlatmışsınızdır. Özellikle yalnızlara dönük toplumsal baskının tavan yaptığı böyle bir günde, evinden çıkmayanından, telefonunu kapatanına, türlü türlü örnekler duymuşsunuzdur.
Özellikle bu günde, her yerde vıcık vıcık kırmızı kalp klişelerinden, gülle başlayıp ayıcıklarla, tek taşlarla her yer kichlerle doldu.
Bir insanı sevmek böyle olmamalıydı diye düşünüyorum, böylesi ezberden, böylesi özensiz, böylesi tekdüze, böylesi kalıplara sığınmamalıydı.
Kalp, mum, tektaş, romantizm vs.. Sevgiliniz var ya da yok bu kadar kendi olmamaya çabalamamalı, kendi olmamaktan korkmamalıydı insan.
Biricik olduğunuzu hissetmek ya da hissettirmek için bir güne, yılda sadece bu güne çaresizce sığınmamalıydı insan.
Ama en çok da sevdiği ya da seveni olmayanın, işkencesine dönen bugün için yalnızın kabusu diyorum.
Bakın aklıma 2015 yapımı Yorgos Lanthimos'un yönetmenliğini yaptığı Istakoz adlı film geldi. Orijinal adı The Lobster olan film distopik bir senaryo üzerine kurulu.
Yalnız ya da bekar olmanın suç sayılıp cezalandırıldığı bir evrende geçiyor film. Yalnız yaşayan, hayatında bir ilişki geliştiremeyip partner ya da eş bulamayanlar 45 gün gibi sınırlı bir süre için bir otele yerleştiriliyor. Onlara tanınan bu 45 günlük son şansı da eş bulmak için başarıyla sonuçlandırılamayanlar cezalandırılıp kendi seçtikleri bir hayvana dönüştürülerek doğaya salınıyorlar.
Absürt ve trajik bir senaryo üzerine kurulu film, kendi ezberlerini size dayatan toplum örneğine ilişkin ilginç sosyolojik bir film.
Aslında bugünü de andırıyor. Toplum, bilhassa 14 Şubat gibi sözüm ona özel ama çok da genel günlerde, yalnız olmanızı, sizi doğrudan hayvana dönüştürmese de sizi hayvan gibi yalnız hissettirmesiyle de birebir benzer bir biçimde cezalandırmıyor mu?
Film kesinlikle izlemenizi tavsiye edebileceğim güzel bir film. Mutlaka izleyin yalnız ya da sevdiğinizle.
