Dünya Kupası, ne yazık ki bizim için hiç de hayal ettiğimiz gibi başlamadı. Bu sabah ekran başına geçerken, Avustralya karşısında favori olan ve sahadan galibiyetle ayrılacağından emin olduğumuz bir A Milli Takım vardı. Ancak 90 dakikanın sonunda tabelada yazan 2-0’lık skor, tam anlamıyla bir soğuk duş etkisi yarattı.
Vincenzo Montella’nın görevde kalması gerektiğini, takımın bir istikrara ihtiyacı olduğunu geçmişte defalarca savunmuş bir gazeteci olarak; bu sabah sahada izlediğim bariz hatalar zinciri karşısında şaşkınlığımı gizleyemiyorum. Karşımızda, Avustralya’yı neredeyse hiç analiz etmemiş, rakibin güçlü ve zayıf yönlerinden tamamen bihaber bir teknik kadro vardı.
Kadro Mühendisliğinde Sınıfta Kalmak
Her şeyden önce, Avustralya’nın iki "kule" stoperinin arasına santrfor olarak Kerem Aktürkoğlu’nu yerleştirmek hangi futbol aklının ürünüydü, anlamak mümkün değil. Fiziksel üstünlüğü tamamen rakibe teslim eden bu tercih, hücum yollarımızı daha maç başlamadan tıkadı. Besbelli ki Montella, geçmişte kamuoyundan gelen "Orkun Kökçü neden oynamıyor?" eleştirilerinin baskısı altında kalmış. Sırf Orkun’a yer açabilmek için onu 10 numara pozisyonuna çekip, Arda Güler’i sağ kanada hapsetti.
Peki ne oldu? Esas pozisyonu merkez olan Arda, doğal bir refleksle sürekli içe kat edip orta sahaya yaklaştı. Bu durum, sağ bek oynayan Zeki Çelik’i koridorda yapayalnız bıraktı. Nitekim yediğimiz gol de tam olarak o bölgedeki eşleşme probleminden, yani sağ kanadımızın felç olmasından geldi.
Oyunu Okuyamamak ve Cesaretsizlik
Koskoca bir ilk yarıyı çöpe atan Montella’nın devre arasında oyuna müdahale etmesini bekledik. Ancak İtalyan teknik adam, ikinci yarıya Barış Alper Yılmaz’ı kenara alıp Kenan Yıldız’ı sürerek başladı. Oysa sahadaki asıl arıza Barış Alper’de değil, merkezin ve kanatların kimya uyuşmazlığındaydı. Yapılması gereken çok basitti: Orkun Kökçü’yü oyundan alıp Arda’yı gerçek yeri olan 10 numaraya çekmek, sağ kanada da Barış Alper’i monte etmekti. Ya da bir diğer opsiyon; fiziksel direnç oluşturması için Barış Alper’i santrfora çekip Kerem’i kanada atmaktı. Montella ikisini de yapamadı.
Kenan Yıldız gibi bir yetenek, eğer oynayabilecek durumdaysa bu takımın her zaman ilk 11’inde olmalıdır. Skoru alırsınız, ardından oyuncuyu dinlendirirsiniz. Öne geçmiş, arkada otobüsü çekmiş bir takıma karşı Kenan’ı oyuna sokmak, genç oyuncu için maçı daha da yıpratıcı bir hale getirdi.
Daha da garibi, maçın son bölümlerinde kulübede yaşanan kararsızlıktı. Montella tam Deniz Gül ile Can Uzun’u oyuna sokup risk alacakken, ne düşündüyse vazgeçti ve sahaya Mert Müldür ile Salih Özcan’ı sürdü. Yenik durumdaki bir teknik direktörün oyunun kaderini değiştirmek için risk alması gerekir; fakat Montella bu cesareti gösteremedi. Böylesi devasa organizasyonlarda tecrübeli dediğimiz isimlerin bu kadar basit hatalar yapmasını, oyunu okuyamamasını ve anında müdahale edememesini anlayamıyorum.
İtiraflar ve Gerçekler
Maç sonu Vincenzo Montella’nın açıklamalarını dinleyince, saha içindeki o dağınıklığı ve çaresizliği şimdi çok daha iyi anlıyorum. Montella, "Yüzde 78 topa sahiptik ama gol atamadık. Rakip savunma çok uzundu, onlarla oynamak kolay değil" diyor. Sayın Montella, Avustralya’nın savunma boyunun bugünden yarına uzamadığını herhalde hepimiz biliyoruz. Bunu maçtan önce analiz edip, sahaya ona göre bir plan sürmek sizin göreviniz değil miydi?
Üstelik Can Uzun konusunda "Forvet arkası oynuyor, Arda’yı sonuna kadar tutmak istedim" diyerek kendi kurduğu taktiksel kördüğümü de itiraf etmiş oluyor.
Futbol aslında çok basit bir oyundur; yeter ki doğruları yapın, inatlaşmayın. Turnuvaya moral bozukluğuyla başlamak iyi olmadı ancak henüz her şey bitmiş değil. ABD fena takım değil, bu gruptaki kaderimizi büyük ölçüde Paraguay maçı belirleyecek. Umarım İtalyan teknik adam bu yenilgiden gerekli dersleri çıkarır ve sonraki maçlarda hem saha içindeki tercihlerinde hem de saha dışındaki açıklamalarında aynı hataların arkasına sığınmaz.
