Dün akşam RAMS Park'ta futbolun en temel kuralı bir kez daha tecelli etti: Futbol isimlerle değil, inanmış yüreklerle oynanıyor. Türkiye Kupası çeyrek finalinde Galatasaray, kendi evinde Gençlerbirliği'ne 2-0 mağlup olup kupaya veda ederken, aslında sadece bir maç kaybetmedi; saha içindeki ciddiyetini ve karakterini de sorgulattı.
Konyaspor'un Fenerbahçe sürprizinden sonra Galatasaray'ın bu "ikazdan" ders alacağını sanıyordum. Ancak sahada bırakın ders almayı, rakibini küçümseyen, "nasılsa kazanırız" havasında dolanan bir yıldızlar topluluğu vardı.
350 Milyon Euro'luk Ruhsuzluk
Bir yanda ligde kalma mücadelesi veren, gençlerden kurulu mütevazı Gençlerbirliği; diğer yanda ise tek bir oyuncusunun değeri rakip kadronun tamamına bedel olan 350 milyon Euro'luk Galatasaray. Kağıt üzerinde sonuç belliydi ama sahada işler öyle yürümedi.
Sormadan edemiyorum: Singo gerçekten 30 milyon Euro eder mi? Ya o dünyaca ünlü isimler? İlkay Gündoğan ve Leroy Sane'nin benzerlerini mi izledik yoksa isimleri aynı ama ruhları başka yerde olan futbolcuları mı? Saha kenarında ısınırken hakemle dalaşan Osimhen'den, sanki ayaklarında prangalar varmış gibi koşan as kadroya kadar tam bir hayal kırıklığı...
Okan Buruk ve "Kaale Alınmayan" Otorite
Dün akşamki tablo bize şunu gösterdi: Galatasaray'da ciddi bir disiplinsizlik ve otorite boşluğu var. Görünen o ki, Okan Buruk'un sözü artık eskisi kadar geçmiyor. Futbolcular tamamen bireysel yeteneklerine güvenip, kafalarına göre bir oyun sergiliyorlar. "Hocasız da bu kadro şampiyon olur" diyenler, dün akşamki plansızlığı, sistemsizliği ve o meşhur "ruhsuzluğu" iyi analiz etmeli.
Haftalardır aynı nakarat: "Ders çıkaracağız." Peki, nerede o ders? Eğer bu "laçka" tavır hafta sonu oynanacak Fenerbahçe derbisinde de devam ederse, 4 puanlık avantajın hiçbir hükmü kalmaz ve o çok güvenilen şampiyonluk bir rüzgarla uçup gider.
Volkan Demirel ve İnanmış Gençler
Yiğidi öldür hakkını ver demişler. Gençlerbirliği ve hocaları Volkan Demirel, Galatasaray'ın ne isminden ne de pahalı transferlerinden korktu. Dişe diş mücadele ettiler, koştular, istediler ve sonuna kadar hak ederek yarı final biletini ceplerine koydular.
Günay'a Ayıp Edildi
Son bir söz de tribünlere... Hatalı bir gol yedi diye Günay Güvenç'e gösterilen tepki, Galatasaray taraftarına hiç yakışmadı. Günay, hem kaleciliği hem de karakteriyle bu takımın önemli bir değeridir. Taraftar dediğin, iyi günde alkış tutan değil, kötü günde düşenin elinden tutandır.
Galatasaray yönetimi ve teknik heyeti şapkasını önüne koyup düşünmeli: Bu deve mi güdülecek, yoksa bu diyardan mı gidilecek? Çünkü bu taraftar, asgari ücretinden artırıp aldığı formanın, biletin karşılığında en azından "mücadele" görmeyi hak ediyor.
