Bir zamanların en iyi dizelerinden biri Leyla İle Mecnunu izlemişsinizdir ya da izlemediyseniz hala izleme şansınız vardır.
TRT’nin en iyi yapımlarından biri olan Leyla ile Mecnun, Onur Ünlü’nün yönetmenliğini yaptığı dizi politik bir meselenin kurbanı olup yayından kaldırıldıktan sonra, bir müddet başka kanallarda devam etmeye çalışmış yetmemiş yeniden makyajlanıp devamı çekilmeye çalışılmış ama olmamıştı.
İşte o absürt dizinin en güzel temiz en orijinal karakterlerinden biriydi İsmail Abi. Güven Adıgüzel’in ifadesi ve başlığıyla: Bir Görkemsiz Kaybeden İsmail Abi.
Onu en çok, ümitsizlikle ‘İşimiz Allaha kaldı’ diyen karşısındaki muhatabına, ‘İşimiz Allaha kaldıysa olur’ cevabıyla hatırlıyorum.
Ve bir de ‘Hep yarış hep yarış’ diye eleştirdiği, hayatı bir yarış pistinde tüketenlere karşı alaycı tavrıyla.
Hep yarış, nereye, ne için koşturduğumuzu bilmeden varmaya çalıştığımız yere anlamsız ve takıntılı bir biçimde yetişmeye çalıştığımız hep yarış.
Hani şu meşhur hikayeyi bilirsiniz: Medeniyetten uzak yaşayan bir kabileyi ziyaret etmek isteyen bir belgeselci. Yanına aldığı bir tercüman ve yerlilerden bir rehberle ulaşmaya çalışırken. Yolun belli bir kısmından sonra araçlarından inip yük hayvanlarıyla yola devam ederler.
Henüz çok yol gitmeden rehberin oturup beklediğini gören belgeselci başta anlamaya çalışır ve itiraz etmez duruma. Bu durum birkaç defa tekrarlayınca belgeselci sormadan edemez: Yorulduk deseniz henüz yorulacak kadar yol gitmedik, neden duruyoruz? Diye sorar. Tercüman bu soruyu yerli rehbere tercüme eder ve cevabı aldıktan sonra belgeselciye iletir: Çok hızlı gidiyormuşuz. Ruhlarımız geri kalıyor. Ruhlarımızın bize yetişmesini bekliyoruz.
Modernizmin hız delisi belgeselcisi ne diyeceğini bilemez ve o da ruhunun ona yetişmesini bekler.
Ölülerinin ardından “Yaşarken şarkısını söyleyebildi mi” diye soran bir Afrikalının bize anlattığı ve öğrettiklerine karşı, biz modern hayatın hiz delisi çağdaş ruhsuzları ne anlattık ve ne öğrettik dersiniz onlara?
