Ünlü Alman düşünür Erich Fromm’un Sevme Sanatı adlı kitabında çok sevdiğim bir sözü var: Yalnız kalabilme becerisi, sevebilme becerisinin tek koşuludur.
Belki de bu sözü okuyup anladığım gün yalnızlığımla barıştım diyebilirim. Yalnızlığımla barıştığımda ise sevmeye ve sevdiğime bir ihtiyaç diye değil sadece sevdiğim için tutunmaya başlamıştım.
Yıllardır görmediğim bir dostum, bana bunları söylediğinde başta anlamakta güçlük çekmiştim.
Edip Cansever’in şiirinde dediği gibi: Adam masaya, Aklında olup bitenleri koydu, Ne yapmak istiyordu hayatta, İşte onu koydu, Kimi seviyordu kimi sevmiyordu, Adam masaya onları da koydu.
Boş durmadım, çıkarıp koydum ben de masaya kendimden bir şeyler. Ünlü düşünür ve edebiyatçı Cibran’ın sevgi tanımını koydum.
Mutlu aşk yoktur diyen Aragon’un dizelerini koydum ve İsmet Özel’in, Sebeb-i Telif adlı şiirinde; Başkalarının aşkıyla başlıyor hayatımız, cümlesini sonra.
O koydu ben sustum, ben koydum pustu.
Sonra silkelenip hepsinden evini yolunu tuttuk. Her birimiz kalbimize yüklendiğimiz ezberin kaçkını anarşik, firari ve de deli atımı kelimelerle.
Yok değildi artık. Eski yılların sırf kendinden sorumlu belki de sorumsuz gecelerinde, sokakların tenhalığından kaçmadığımız yıllar değildi.
Her birimizi evde bekleyenlerimiz, özleyenlerimiz bizim için bizimle dertlenenlerimiz vardı.
Sisifos dedi bir ses durdum etrafıma baktım, kimse yoktu. Gözlerime fısıldayan bir duvar yazısından başkası ya da fazlası değildi.
“Nereye kadar Sisifos”
Bırak o kayayı yuvarlansın, kimi ezdiği, kimi sildiği, kimi ittiğinden sana ne “Nereye kadar Sisifos”
Yanlış mı anlamıştık kanımıza giren şairleri, aklımızla oynayan düşünürleri, filmleri, şarkıları yanlış mı anlamıştık?
“Oysa herkes öldürür sevdiğini” dediklerini.
İnsan nasıl öldürür ki sevdiğini demeden öldürmüştük sevdiklerimizi. Sadece geçtiğimiz ay 28 kadın cinayete kurban gitmişti.
Beşi kocası tarafından, üçü sevgilisi, ikisi babası, biri boşandığı erkek tarafından. Oğlu, kardeşi, akrabası vs.
Nasıl öldürebilir insan sevdiğini?
