Daha emekle döneminde ama bugüne kayda geçin ve her yıl bugünü yani 12 Temmuzu Dünya Umut Günü olarak aileniz ve tüm sevdiklerinizle kutlayın.
Kutlayın belki bu sayede kurumaya ölmeye ve bitmeye yüz tutmuş umutlarınızı yeşertir ya da yeni umutlar edinirsiniz.
Savaş, yoksulluk, adaletsizlik ve daha ne derseniz kamusun en karanlık bölümlerinden bütün kitabı sarmaşık otu gibi sarıp işgal eden ne kadar çürümüşlük varsa, tüm o karanlığın içinden tutunacak bir şey arıyoruz.
“Umut ruhun ekmeğidir” diyen Voltaire’den "Umut, uyanık insanın rüyasıdır." Diyen Aristo’ya kadar, onlarca söz vardır, her şairin dizelerine tutunan, her yazarın cümlelerini yüklenen.
Öyle ki ne kadar umutsuzsak o kadar söz ve deyişi dillendiririz. Umutsuz olmasak bu kadar, kimin aklına gelir umutla ilgili bunca fiyakalı söz afili cümleler kurmak.
En çok noksanlığını yaşadığımız ne ise, odur varlığına, önce kendimizi sonra da başkalarını, inandırmaya çalıştığımız.
Bir yıl önce 4 Mart 2025 tarihinde Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, umudun öğrenilebilir ve öğretilebilir bir şey olduğunu kanıtsatmak için, böyle bir günün olması gerektiğine karar verdi.
Öneri, küçük bir ada ülkesi Kiribati’nin BM Temsilcisinden gelmişti. Kiribati özellikle, küresel ölçekte iklim krizi, doğal afetler, türlü çevresel sorunlarla boğuşan ve bir taraftan da mücadele eden bir ülke.
Dünya Umut Günü, belki henüz bir yıldır literatürümüze girdiği için gündemimizde yer almıyor. Tabiri caizse emekleme döneminde. Ama özellikle her gün ruh sağlığımızın yeni yeni hastalıklara muhatap olduğu, sosyal adaletsizliğin artık güçlü olanın lehine arttığı, yapay olanın doğal olanın aleyhine alanını genişletip durduğu, eğitim, iklim, beslenme ve başta çölleşme sorunuyla öne çıkan çevresel sorunların ürkütücü boyutlara varıp karanlık bir dönemin habercisi varsayımlarla karamsarlıkta boğulduğumuz şu zamanlarda 365’gün içerisinde bir günü umuda ayırmak anlamlı ve değerlidir.
Dünya Umut Gününüzü önce ben kutlayayım ki siz de bir diğerine sevdiklerinize bulaştırın.
