Hiçbir çağ kendini zalim olarak tanımlamaz.
Her dönem, kendi karanlığını düzenin diliyle örter.
Şiddet artık bağırmaz; alışkanlıklara yerleşir. Acı manşet olmaktan çıkıp kısa süreli bir gündeme dönüşür. Bir kadının hayatı yarıda kesildiğinde birkaç gün konuşulur, sonra hayat kaldığı yerden devam eder. Bir çocuk yurdundan, dilinden, evinden koparıldığında sınırlar değişir ama vicdan yerinden oynamaz. Sürekli tekrar eden felaket, olağanlaşarak görünmezleşir.
Bu sergi, görünmezleşen o sürekliliğe müdahale etme ihtiyacından doğdu.
sergide mesele yalnızca şiddetin kendisi değil;
şiddetin alışılmış hâli.
Bağıran bir felaket kısa sürer.
Ama tekrarlayan felaket sessizleşir.
Kadın cinayetleri artık şaşkınlık yaratmıyorsa, çocuk yaşta evlilikler "kültürel bir mesele" diye geçiştiriliyorsa, yerinden edilme sıradan bir haber akışına karışıyorsa… orada yüksek ses yoktur. Orada sükût vardır.
Bu başlık, olayların sessiz olduğu anlamına gelmez.
Toplumun sessizliğini işaret eder.
Çünkü görünmezleşen şey, acının kendisi değil;
ona verdiğimiz tepkinin giderek azalmasıdır.
SÜKÛT bu yüzden:
Felaketin değil, felaket karşısındaki alışmanın adı.
Savaşın ve zorunlu göçün özellikle kadınlar ve çocuklar üzerinde bıraktığı yapısal izleri ele alıyorum. Güvenliğin bir hak mı yoksa ayrıcalık mı olduğunu soruyorum. Göbeklitepe'den bugüne uzanan geniş tarihsel hatta, 20 farklı coğrafyadan seçilmiş 20 kadın yaşamı üzerinden tekrarlayan bir düzeni açığa çıkarıyorum. Kadın cinayetleri, zorla evlilikler, yerinden edilme, kimliğin aşınması ve görünmeyen emek; burada münferit olaylar değil, birbirine eklemlenen bir sistemin sürekliliği olarak ele alınıyor.
Sergi, Mayıs ayı içinde Şanlıurfa'daki Germüş Kilisesi yerleşkesinde izleyiciyle buluşmak üzere planlandı. Metruk kilisenin çevresine kurulan çember biçimli yerleştirme, izleyiciyi yalnızca izleyen değil, dolaşımın bir parçası hâline getiriyor.
Çevreye yerleştirilen yağlı boya biyografi portreleri, her bir kadını tekil bir yüz olarak sunarken ortak bir tarihsel bağlam içinde konumlandırıyor. Video art çalışmaları belirli duraklarda devreye girerek anlatıyı ses ve görüntü katmanlarıyla genişletiyor. Enstalasyon alanlarında kadınlara ait kişisel eşyalar ve yaşam envanterleri bulunuyor; bu nesneler dekoratif değil, yok sayılmış hayatların maddi kayıtları.
Yerleştirilen aynalar, izleyiciyi yalnızca esere değil, kendi konumuna da yöneltiyor. Tanıklık burada pasif bir durum değil; etik bir karşılaşma. Sergi ilerledikçe mesele başkalarının hikâyesi olmaktan çıkıyor.
Bu çalışma bir temsil üretmiyor.
Bir yüzleşme alanı açıyor.
