Dün Türk bayrağına uzanan el, bir anlık taşkınlık değildir. Bu, bilinçli bir saygısızlık; tarihe, devlete ve millet iradesine yönelmiş açık bir meydan okumadır. Artık romantik cümlelerle geçiştirilecek bir eşikte değiliz. Uyanılması gereken bir yerdeyiz.
Türk bayrağı, herhangi bir sembol değildir. O bayrak; Malazgirt'te açılan kapının, Balkanlar'da kurulan imaretin, Kudüs'te tesis edilen adaletin mühürlü belgesidir. Türk tarihi, mazluma kapı açmış; zalime sınır çizmiştir. Ay ve yıldız, bu yüzden yalnızca gökte değil; devlet hafızasında durur.
Bu gerçeği hâlâ anlamayanlara hatırlatmak gerekir:
Türk devleti, merhameti zayıflık sananların mezarlığıyla dolu bir tarihe sahiptir. Merhametlidir; ama hafızasız değildir. Sabırlıdır; ama kayıtsız değildir. Bayrağa yapılan her saldırı, "sınır nerededir?" diye yoklayan bir testtir. Ve bu testler, tarihte defalarca yapılmış; sonuçları da defalarca görülmüştür.
Ay; adaletin ve inancın çizgisidir. Yıldız; millet olma şuurunun işaretidir. Bu iki sembol, Selçuklu' dan Osmanlı'ya, Cumhuriyet'e uzanan kesintisiz bir devlet aklını temsil eder. Bu aklı küçümseyenler, geçmişte de yanıldı; bugün de yanılacaktır.
Bu ülkenin birliği, sloganla kurulmadı. Sofralarda kuruldu. Aşevlerinde, imaretlerde, aynı tencereden kaşık sallanan zamanlarda kuruldu. Kürt'üyle, Türk'üyle; ortak acı, ortak ekmek ve ortak kaderle yoğruldu. Türkiye Cumhuriyeti çatısı altında yaşayan herkes, bu bayrağın hukukuna ve saygınlığına riayet etmekle mükelleftir. Bunun alternatifi yoktur.
Şunu açıkça söyleyelim: Bayrak üzerinden provokasyon yapanlar, "ifade özgürlüğü" kılıfına sığınamaz. Bu, ifade değil; hakarettir. Bu, siyaset değil; tahriktir. Ve devletler, tahrik karşısında susarak ayakta kalmaz.
Artık uyanmak gerekiyor.
Bu bayrak, rüzgârla dalgalanmıyor.
Bu devlet, tesadüfle ayakta durmuyor.
Bu millet, hafızasını kaybetmiş değil.
Ay ve yıldız, dün olduğu gibi bugün de bu coğrafyada bir düzenin, bir sınırın ve bir iradenin adıdır. Bunu bilmeyenlerin öğrenmesi; öğrenmek istemeyenlerin ise tarihe bakması yeterlidir.
