Cahit Zarifoğlu Yazıları

Cahit Zarifoğlu Kimdir?

Abdurrahman Cahit Zarifoğlu, 1 Temmuz 1940'ta Ankara'da Maraşlı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası hâkim Niyazi Bey, annesi ise Maraşlı Evliyazadeler ailesine mensup Şerife Hanım'dır. Baba tarafından Kafkasya kökenli olan Zarifoğlu, atalarının üç kardeş olarak Kahramanmaraş'a gelip yerleştiklerini ve soylarının "Zarif" adlı kardeşten geldiğini ifade etmiştir. Okuma yazmayı, resim yapmayı ve Kur'an okumayı ilkokula başlamadan önce annesi, anneannesi ve mahalle hocalarından öğrendi. Babasının memuriyeti dolayısıyla ilk ve orta öğrenimini Siverek, Ankara, Kızılcahamam ve Kahramanmaraş'ta tamamladı. İlkokula Şanlıurfa'nın Siverek ilçesinde başladı, 1951 yılında Kahramanmaraş'ta ilkokul eğitimini tamamladı. Çocukluğu Silvan, Baykan, Siirt, Siverek ve Kızılcahamam gibi farklı şehirlerde geçti.

İçe kapanıklığına, dalgınlığına, zeki olmasına karşın alabildiğine inatçıydı. Lise yıllarında arkadaşlarına cebir, geometri dersleri verdi. Fakat bir yıl edebiyat ve cebir derslerinden, iki yıl da yalnız cebir dersinden sınıfta kaldı. İnat etti ve kitapların kapağını açmadı. Edebiyat sınavına girer, hiçbir soruya cevap vermedi. Cebir sınavlarında da aynı tutumu sürdürdü. İşte bu süreçte bir yandan şiir yazarken bir yandan da mahalli gazetelerde çalışmaya başladı. Lise yıllarında Rasim Özdenören, Alâeddin Özdenören, Erdem Bayazıt ve Mehmet Akif İnan gibi ileride önemli edebî kimlikler kazanacak isimlerle arkadaşlık kurdu. Bu arkadaş grubu daha sonra "Yedi Güzel Adam" olarak anıldı. 1956-1959 yılları arasında Yenilik, Yeni Ufuklar, Seçilmiş Hikâyeler, Türk Sanatı, Varlık, Yeditepe, Dost ve Pazar Postası gibi dönemin önde gelen edebiyat dergilerinde yazıları yayımlandı. Aynı dönemde Maraş'ın Sesi gazetesinde sanat yazıları ve eleştiriler kaleme aldı.

Yine lise yıllarında güreş sporuna ilgi duydu ve Maraş Güreş Kulübüne kaydoldu. Çok iyi güreş tutan Zarifoğlu, lise son sınıfta pilotluğa merak saldı. Pilot olma sevdasına kapılan Zarifoğlu, sonunda bir yolunu bulup Türk Kuşu Kampı'na katıldı. Eskişehir'de Türk Hava Kurumu'nun uçuş kurslarına gizlice katıldı; üç ay kurs gördü ve C brövesini aldı. Planörle uçtu ve motorsuz uçak kullanmaya başladı. Bu eğitim sonunda Millî Model Uçak B Sertifikası almaya hak kazandı. Jet pilotu olmayı hedefleyen Zarifoğlu, sağlık sorunları nedeniyle bu hayalini gerçekleştiremedi.

Ayrıca lise yıllarında okul dergisi olan "Hamle"de şiirleri yayınlandı, sonra da İstanbul'daki edebiyat dergilerinde yayınlanmaya başladı. 1959 yılında Maraş'ta bir yıl vekil öğretmenlik yapan Zarifoğlu, akabinde Maraş Lisesi'ni arkadaşlarından üç yıl gecikmeyle bitirdi ve 1961 yılında İstanbul'a geldi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Alman Dili ve Edebiyatı Bölümüne kaydoldu. 1962 yılında, yalnızca bir sayı çıkan Açı dergisini yayımladı. Bir yandan üniversite öğreniminin yanı sıra şiir yazmayı da sürdürdü, bir yandan da hayatını sürdürmek için çalışmaya başladı. Yol Dergisi'nde musahhihlik yaptı (1964). Bâb-ı Âli'de Sabah Gazetesi'nde teknik sekreter olarak çalıştı (1967). Üniversite eğitimini maddi nedenlerden dolayı uzun bir sürede tamamlayarak 1971 yılında mezun oldu.

Zarifoğlu'nun kendine ait tutkuyla bağlandığı çok şey vardır. İnsanlara kayıtsızlığına, umursamazlığına karşı sevdiklerini de tutku derecesinde sever, bağlanır. Şair, serüvenci, girişimci ve "gezginci" bir ruha sahiptir. Çünkü bu süreçte otostopla Avrupa'nın belli başlı ülkelerini bir uçtan diğer uca gezer, dolaşır; dostlar edinir (1967). 1967 ve 1973 yıllarında Almanya'ya giderek Goethe Enstitüsü'nde Almanca dil eğitimi aldı. Kısa bir süre tercümanlık yaptı; 1969-1970 yılları arasında Hakimiyet gazetesinde teknik sekreter olarak görev aldı.

Şiirlerini Papirüs, Yeni Dergi, Türk Dili ve Soyut gibi edebiyat dergilerinde yayımlar. Nihayet söz konusu edebiyat dergilerinde yayınlanmış olan şiirlerini kitaplaştırmak ister. Borç dert, aç kalma pahasına şiirlerini kitaplaştırır: "İşaret Çocukları" (1967). Şairin, "İşaret Çocukları"yla başlayan şiir serüveni "Yedi Güzel Adam"la sürmüş (1973) ve "Menziller"de (1977) odaklanmıştır. 1986'da ise şairin son şiir kitabı olan "Korku ve Yakarış" yayınlanır. Böylelikle hayatın bütün inceliklerini kuşanmış bir zarif yürek, bir şiirsel yürek olarak Menziller'den sonra "Korku ve Yakarış"ın şiirini yazmıştır. Yaşamakla ölüm arasında korku ve ümidi bir yay gibi geren, gerdikçe daha bir zarifleşen, şiirleşen ve gizemli bir dünyanın fotoğrafını çekmeye başlayan şair, ermiş katmanlarında yol alır.

1972-1973 yıllarında İstanbul'da bir özel okulda Almanca öğretmenliği yaptı. 1973 yılında yedek subay olarak başladığı askerlik hizmetini Tuzla, 1974'te Sarıkamış'ta ve 1975'te Kıbrıs Harekâtı'na katılarak tamamladı. Askerlik sonrası Makine Kimya Endüstrisi Kurumu'nda (MKE) memur olarak çalışmaya başladı. 1976 yılında, Erdem Bayazıt, Rasim ve Alaeddin Özdenören, Mehmet Akif İnan gibi isimlerle birlikte Mavera dergisini kurdu. Dergide şiirlerinin yanı sıra günlük, hikâye, senaryo ve "Okuyucularla" başlıklı yazıları yayımlandı. Aynı dönemde Akabe Yayınlarını da kurdu. 1976 yılında TRT'ye mütercim sekreter olarak atandı. Aynı yıl, Necip Fazıl Kısakürek aracılığıyla tanıştığı Berat Hanım ile evlendi. Berat Hanım, Van Müftüsü Kasım Arvasi'nin kızı ve Abdülhakim Arvasi'nin soyundandır. Düğünlerinde nikah şahitliği Necip Fazıl Kısakürek tarafından yapıldı. Bu evlilikten Fatma Betül, Ayşe Hicret, Ahmet ve Arife isimlerinde dört çocuğu dünyaya geldi. Çocuklarına anlatacağı masallar bulmakta zorlanınca çocuk kitapları yazmaya başladı. 1983 yılında TRT İstanbul Radyosu'na tayin edildi. İçine dönük kişiliği ve sanatla ilgisi nedeniyle lise yıllarından itibaren "Aristo" lakabıyla anıldı. Amatör olarak çizimle ilgilenmesi ve sanat tutkusundan dolayı Necip Fazıl Kısakürek tarafından "Artist" lakabı verildi. Zarifoğlu, farklı dönemlerde Yeni Devir, Milli Gazete ve Zaman gazetelerinde; ayrıca İslam dergisinde yazılar kaleme aldı. Bu yazılarında "Ahmet Sağlam", "Abdurrahman Cem" ve "Vedat Can" gibi müstear adlar kullandı. Son şiirleri Yedi İklim dergisinde yayımlandı.

Şair, 1987 yılı başında hastalanır ve pankreas kanseri nedeniyle 7 Haziran 1987'de İstanbul'da hayatını kaybeder. Kabri Üsküdar Beylerbeyi'ndeki Küplüce Mezarlığı'nda ve kayınpederi Kasım Arvasi ile yan yanadır.