Okan Geçgel Yazıları

Okan Geçgel
Okan Geçgel
Yazarın Profili
19.11.2026 13:02

SİYASETİN DE BİR AHLAKI, MUHALEFETİN DE BİR HAYSİYETİ VARDIR!

Haber Detay Image

Ya arkadaş, bu nasıl bir kafadır? Bu nasıl bir anlayıştır? İnsan gerçekten hayret ediyor. Siyaset adına yapılan her şeyin bir sınırı, bir ölçüsü, bir ahlakı olması gerekmez mi? Muhalefet etmek başka, nezaketi ayaklar altına almak başka; siyasi mücadele vermek başka, insanlık değerlerini küçümseyerek ucuz siyasi şov yapmak bambaşka bir şeydir.

TBMM’de komisyon görüşmeleri sırasında Adalet Bakanı Akın Gürlek salona geliyor. Komisyon üyeleriyle tokalaşıyor. Aralarında Türkiye İşçi Partisi Genel Başkanı Erkan Baş da bulunuyor. Bakan elini uzatıyor, Erkan Baş da o eli sıkıyor. Buraya kadar son derece doğal, olması gereken, devlet geleneğine ve siyasi nezakete uygun bir davranış var.

Ancak sonrasında ne oluyor? Erkan Baş çıkıyor ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Adalet Bakanı Akın Gürlek’in elini sıktığı için defalarca elini yıkadığını söylüyor.

İşte insanın aklına şu soru geliyor: Bu nasıl bir siyasi anlayış? Bu nasıl bir zihniyet? Bir insanın uzattığı eli sıkmak, ardından da bunu bir aşağılanma ve tiksinme gösterisine dönüştürmek nasıl bir siyasi olgunluktur?

Sayın Erkan Baş, Adalet Bakanı Akın Gürlek seni adam yerine koymuş, elini uzatmış, seninle tokalaşmış. Bu, bir devlet görevlisinin siyasi görüşünü paylaşmak veya seninle aynı düşüncede olmak zorunda olduğu anlamına gelmez. Bu, en basit ifadeyle insan olmanın, siyasi nezaketin ve temsil makamının gereğidir. Sen ise bu nezaketi alıp bir siyasi gösteriye dönüştürüyorsun.

Peki, bu yaptığın kime ne kazandırıyor? Ülkeye ne kazandırıyor? Siyasete ne katıyor? Vatandaşın hangi sorununa çözüm üretiyor?

Hiçbirine!

Sadece ucuz bir siyasi şovdan ibaret.

Bir ülkenin Adalet Bakanı ile aynı görüşte olmak zorunda değilsin. Yaptığı uygulamaları eleştirebilirsin. Politikalarına karşı çıkabilirsin. Hukuki ve siyasi mücadele verebilirsin. Hatta en sert ifadelerle eleştirilerini dile getirebilirsin. Bunların hepsi demokratik siyasetin doğal parçasıdır. Ancak bir insanın elini sıkıp ardından defalarca el yıkadığını söylemek, muhalefet etmek değildir. Bu, siyasi nezaketin ve toplumsal saygının sınırlarını zorlayan bir davranıştır.

Muhalefet, iktidarda bulunanları aşağılayarak yapılmaz. Devletin kurumlarını ve makamlarını itibarsızlaştırmaya çalışarak da yapılmaz. Muhalefet, fikirle yapılır, projeyle yapılır, bilgiyle yapılır, cesaretle yapılır. Siyasi rakibinin karşısında dimdik durmak başka, insanlık hukukunu hiçe saymak başkadır.

Üstelik burada söz konusu olan sıradan bir vatandaşın kendi arasında yaşadığı bir tartışma değil. Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde, milletin temsil edildiği bir zeminde yaşanan bir hadiseden bahsediyoruz. Orada bulunan herkes, taşıdığı siyasi kimliğin yanında temsil ettiği makamın ve milletin sorumluluğunu da taşır. Dolayısıyla ağızdan çıkan her sözün, yapılan her davranışın bir karşılığı vardır.

İnsan merak ediyor: Yarın başka bir siyasi görüşten biriyle aynı masaya oturduğunda, aynı komisyonda bulunduğunda, aynı devlet toplantısına katıldığında da mı böyle davranacaksın? Seninle aynı fikirde olmayan herkesin elini sıktıktan sonra ellerini mi yıkayacaksın? Siyasi rekabeti bu kadar kişiselleştirmenin, insanları bu kadar keskin çizgilerle birbirinden ayırmanın kime faydası var?

Siyaset dediğiniz şey düşmanlık üretme makamı değildir. Hele hele bir insanın elini sıkmayı kirlenmek olarak sunmak, toplumsal ayrışmayı körüklemekten başka bir işe yaramaz.

Böyle bir anlayışın neresinde demokrasi var? Neresinde hoşgörü var? Neresinde birlikte yaşama kültürü var?

Kaldı ki bir siyasetçinin en önemli özelliklerinden biri, kendisi gibi düşünmeyen insanlarla da aynı ortamda bulunabilmesi, gerektiğinde tokalaşabilmesi, konuşabilmesi ve müzakere edebilmesidir. Buna siyasi olgunluk denir. Herkesin birbirine düşman gözüyle baktığı, tokalaşmanın bile hakaret konusu yapıldığı bir siyaset anlayışından ülkeye ne hayır gelir?

Türkiye’nin bugün ihtiyacı olan şey, bu tür ucuz gösteriler değil; aklıselim, sağduyu, fikir mücadelesi ve sorumluluk sahibi siyasetçilerdir.

Erkan Baş’a hatırlatmak gerekir: Senin elini sıkması, Adalet Bakanı’nın sana gösterdiği nezakettir. Senin o nezaketi nasıl karşıladığın ise tamamen senin siyasi karakterinle ilgilidir. Bir tokalaşmayı siyasi malzemeye dönüştürmek, el yıkama hikâyesi üzerinden taraftarlarına mesaj vermeye çalışmak, siyasetin seviyesini yükseltmez; aksine aşağı çeker.

İnsan bazen karşısındakinin fikirlerine katılmayabilir, yaptıklarını tasvip etmeyebilir, hatta onunla en sert şekilde mücadele edebilir. Ama bütün bunlar insanlık değerlerini ortadan kaldırmaz. Bir insanın elini sıkmakla onun düşüncesini satın almış olmazsın. Bir insanla tokalaşmakla siyasi kimliğinden vazgeçmiş olmazsın. Bunu anlamak için büyük bir siyasi birikime değil, biraz nezakete ve olgunluğa ihtiyaç vardır.

Yazık! Gerçekten yazık!

Siyaseti bu kadar ucuzlatmayın. Muhalefeti bu kadar basitleştirmeyin. Milletin karşısına fikir, proje ve çözümle çıkın. İnsanları birbirinden nefret ettirerek, en sıradan nezaket davranışını bile siyasi aşağılama malzemesine dönüştürerek siyaset yaptığınızı sanmayın.

Çünkü siyasetçinin büyüklüğü, karşısındakini ne kadar aşağıladığıyla değil, kendisi gibi düşünmeyen insanlara karşı ne kadar olgun davranabildiğiyle ölçülür.

Unutmayın; siyasetin de bir ahlakı, muhalefetin de bir haysiyeti, insan olmanın da bir nezaketi vardır. Bu değerleri kaybedenler, kazandıkları siyasi alkışlarla aslında neyi kaybettiklerini bir gün mutlaka anlarlar.

Kalın sağlıcakla…

Yazarın Yazıları