Simit tezgahından memur masasına

Diyarbakır'da 20 yıldır simit satarak ailesine bakan 49 yaşındaki Abdulvahap Demircan, 14 yıl süren azmi ve inancıyla büyük bir başarıya imza attı. Demircan, yıllarca girdiği KPSS sınavlarından umduğunu bulamasa da vazgeçmedi ve sonunda İstanbul Beyoğlu Göz Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne tekniker olarak atandı. ANNESİNİ ANCAK İSTANBUL'A GİDERKEN İKNA ETTİ Hiç evlenmeyen Abdulvahap Demircan, son tercihini arkadaşı vasıtasıyla yaptı. Arkadaşının başvuru yaptığı atama listesinde ismini görünce gözlerine inanamadı. Ailesine mutlu haberi vermek istese de annesini inandıramadı. Ancak bavulunu toplayıp İstanbul'a giderken ailesi atandığına ikna oldu. Demircan, 2008 yılında başladığı Bitlis Eren Üniversitesi İnşaat Teknikerliği bölümünü 2010'da tamamladı. 2010'dan 2024'e kadar tam 14 yıl boyunca KPSS'ye giren Demircan, umudunu hiçbir zaman kaybetmedi. Sabah günün ilk ışıklarıyla tezgahını açtı, sokak sokak gezip simit sattı; akşam ise kitaplarının başına geçti. Yıllarca hem geçimini sağladı hem de "bir gün olur" diyerek atanma hayalini canlı tuttu. "81,321 PUAN ALDIM, UÇACAK GİBİ SEVİNDİM" Demircan, "2008 ile 2010 arasında Bitlis Eren Üniversitesi'nde inşaat teknikerliği bölümünü bitirdim. 2010'dan sonra hem simit satarak hem de anneme bakarak KPSS'ye çalıştım. Hiç evlenmedim, eğitim hayatımı da hiç aksatmadım. 81,321 puan aldım. İstanbul Beyoğlu Göz Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne atandım" dedi.Atandığına önce kendisi inanamadığını söyleyen Demircan, "13 yıl boyunca tercihleri ben yaptım hep olumsuz geldi. Bu defa arkadaşıma yaptırdım. Sonuçlara o baktı ve bana atandığımı söylediğinde inanmadım. Sevinçten uçtum" ifadelerini kullandı. "SELAM VERMEYENLER ARAYIP TEBRİK ETTİ" Demircan, herkesin şaşırdığını belirterek "Ailem, arkadaşlarım kimse inanmadı. Selam vermeyen insanlar bile arayıp tebrik etti. Arkadaşım bana uğurlu geldi" dedi.Asaletini aldıktan sonra eğitimine devam etmek istediğini belirten Demircan, DGS ile mühendislik tamamlamayı veya yeni bir üniversite okumayı planladığını söyledi. "ANNEM OLMADAN YAŞAYAMAM" Evlenmeyip annesine bakmayı tercih ettiğini anlatan Demircan, "Bu devirde kimse anne babasına bakmak istemiyor. Ben onlara hizmet ettim. Sabah 05.00'te kalkıyorum, simitlerimi alıyorum, öğlene kadar satıyorum. Sonra eve gelip ders çalışıyorum. Annem burada kalacak ama İstanbul'da yer bulunca onu yanıma alacağım. Onsuz yaşayamam." dedi.Annesinin ilk başta inanmadığını söyleyen Demircan, "Her yıl olmadı deyince onun da inancı kırılmıştı. Kağıdı gösterdim ama okuma yazma bilmediği için şaka yapıyorum sandı. Valizimi hazırlayıp İstanbul'a gideceğim deyince inandı" sözleriyle duygularını paylaştı. UMUDUN VE AZMİN HİKAYESİ Abdulvahap Demircan'ın hikayesi, yoksulluk ve sorumluluk içinde bile azmin, inancın ve çalışmanın neleri başarabileceğini gösteren ilham verici bir başarı öyküsü olarak hafızalara kazındı.