Şevkoş'umu Kaybettim

"BİR sevdiğinizi kaybedersiniz, yeryüzü aniden çölleşir" diyen kimdi hatırlamıyorum. Montaigne olabilir mi? Şevki Adalı’yı, Şevkoş’umu kaybettim dünyam çölleşti.

Hürriyet Gazetesi’nde hemen hemen aynı yıllarda çalışmaya başladığımız Şevki Adalı nasıl anlatılır? Nasıl tarif edilir?

O hem tam da soyadının söylediği gibi Babıali’nin küçük hesaplarından, didişmelerinden uzak bir "ada", hem dünyanın dört bir yanından asla kopmadığı dostlarıyla, sevdikleriyle, büyük bir "okyanus"tu.

Sizi sevgisiyle, hoşgörüsüyle kucaklayan bir okyanus.

Yazıişlerinden daktilosunu kapıp Dış Haberler Servisi’ne geldiği günü hatırlıyorum.

Aykut Güven, Ahmet Altan tarafından alkışlarla karşılanmıştı. Şaşırmıştım.

Onu tanıdıkça alkışların nedenini anladım.

Şevki Adalı, herkesten o kadar farklıydı ki...

Zekasıyla, derin bilgisiyle, kültürüyle, zarafetiyle, alçakgönüllülüğüyle, mizahıyla, kendi kendisiyle dalga geçmesiyle, ani öfkeleriyle farklıydı işte. Naifliğiyle de başka bir dünyanın insanıydı.

Gençliğinde ansiklopediler ezberlemiş olan, 2. Dünya Savaşı’nı, Sovyetler Birliği tarihini Babıali’de belki herkesten daha iyi bilen Şevki Bey kimi zaman en basit şeyin karşısında şaşırırdı "nasıl oldu anlamadım" diye.

Anlamazdı gerçekten hem naifti, hem şövalye.

Biz, Dış Haberlerin "kızları"nı dışardan gelecek tehlikelere karşı kendini siper ederek her an korumaya hazır bir şövalye.

Emekliliğe ayrıldığında "Pedro" adını taktığı bir papağan almıştı.

Bizleri şımarttığı gibi, papağanını da sevdi, şımarttı.

"Pedro"yu koluna takıp evinde dolaştığı anlarda telefon eder papağanının sesini dinlettirirdi.

Hemen hemen her gün telefonla konuştuğum, mesajlaştığım kıymetli dostum, şövalyemi kaybettim.

Dünyam çölleşti.