Saadet Asrından Damlalar

İyilik ve kötülük

Vábısa bin Ma’bed (ra) anlatıyor:

Bin gün Resul-i Ekrem’in (sav) huzuruna vardım. İyilik ve kötülük hakkında sorular sormak istiyordum. Bir baktım ki, yanında büyük bir kalabalık var. İnsanları yararak ilerlemeye çalıştım.

Bana bazıları "Vábısa, Resulullah’tan uzak dur, buradan uzaklaş!" dedi.

Ben ise "Ben Vábısa’yım; bırakın da ona yaklaşayım. O benim en sevdiğim insan, ona yaklaşmalıyım!" diyordum. Resul-i Ekrem bana, "Yaklaş Vábısa! Yaklaş Vábısa!" buyurdu.

İyice yaklaştım, hatta dizim onun dizine değdi.

Allah’ın Elçisi bana, "Bana neyi sormaya geldiğini sana ben mi söyleyeyim, yoksa sen mi söylersin?" diye sordu.

Ben de, "Ey Allahın Resûlü! Sen söyle!" dedim.

"İyilik ve kötülüğün ne olduğunu mu sormaya geldin?" buyurdu.

"Evet" dedim.

Üç parmağını birleştirerek göğsüme vurdu ve şöyle buyurdu:

"Vábısa! Kalbine danış! İyilik, kalbin uygun gördüğü ve yapılmasını onayladığı şeydir. Kötülük ise, kalbi tırmalayan, başkaları sana yap diye fetva verse bile, içe sinmeyen şeydir!"

Ağızsız ve dilsiz hayvanlar

Sehl bin Hanzaliyye (ra) anlatıyor:

Bir gün Resul-i Ekrem sabahın ilk saatlerinde ihtiyacını gidermek için dışarı çıktı. Mescidin kapısında çökertilmiş bir deve gördü. Günün son saatlerinde yine oradan geçti. Deve hálen aynı şekilde durmaktaydı. Bunun üzerine Allahın Elçisi sordu:

"Bu devenin sahibi nerededir?"

Aradılar ama bulamadılar. Aç ve susuz bırakılan hayvanların bu haline öfkelendiği anlaşılan Hz. Peygamber şöyle buyurdu:

"Allah’tan korkun; derdini anlatamayan bu hayvanlara haksızlık etmeyin! Onlara güçlü, kuvvetli ve semiz oldukları zaman binin!"