Para mutluluk getirmez, mi? 

Benjamin Franklin zengin kişiyi ‘mutlu kişi’ diye tanımlamış. Peki kim diye sormuşlar; ‘hiçkimse’ demiş… En büyük zenginlik mutluluk mudur? Yoksa zenginlik, mutluluk mudur? Spectrem Group’un araştırmasına göre çoğu zengin Franklin’le aynı düşünüyor. Zenginliğin mutluluk değil mutluluğun zenginlik olduğunu…

Araştırmaya göre zenginlerin sadece %20si paranın mutluluğu satın alabileceğini düşünürken paranın miktarı etkili oluyor. 500bin ila 1milyon $ arasında serveti olanların %16sı paranın mutluluğu satın alabileceğini düşünürken 5milyon$ ve daha üzerinde serveti olanlarda oran %20’ye çıkıyor. Yani nispeten daha zengin olanların daha çoğu para ile mutluluğun satın alınabileceğini düşünüyor. Miktarın yanında bir diğer önemli etkense yaş…

40 yaşına kadar olan zenginlerin 3’te biri paranın mutluluğu satın alabileceğini düşünürken 60 yaş üzerinde oran %18’e düşüyor. Buraya kadar bildiğimizin dışında çok bir şey yok.Araştırmanın sonuçları bugüne kadar yapılan birçok araştırma gibi zenginliğin mutluluğu satın alamayacağını gösteriyor. Ancak bir noktaya kadar, daha doğrusu bir noktadan sonra…

Princeton ekonomistlerinden Angus Deaton ve Nobel ödüllü psikolog Daniel Kahneman, Gallup-Healthways Well-Being Index’den aldıkları data ile yaptıkları çalışmada yıllık 75bin $’a kadar olan gelire her ilavenin, daha fazla mutluluk getirdiğini gösterdiler. Fazlası da var…

Grafikten görüleceği gibi yıllık 75bin doların altında geliri olanlara yapılan her ilave mutluluk eğrisini dikleştirirken daha yüksek marjinal mutluluk sağlıyor. 75bin dolardan sonra ise azalan marjinal mutluluk gereği eğri yataylaşıyor ve her ilavenin mutluluğa marjinal katkısı azalarak devam ediyor. Yani azalan marjinal mutluluk söz konusu. Bu da bir noktadan sonra toplam mutluluğun azalacağı ya da en azından hiç artmayacağını gösterdiğinden daha çok paranın daha çok mutluluk sağlamayacağını ispatlıyor. O nokta belli değil ancak paranın marjinal mutluluğunun artarak çoğaldığı düzeyin en üst seviyesi olan 75bin $ düzeyi biliniyor en azından… Tabiî ki bu ceteris paribus’ta. Yani diğer bütün şartlar sabitken. Çalışma ABD için yapılmış. Türkiye için de yapılabilir. Sonuçları merak uyandırıcı olur. Eğer benzer çalışmadan ABD ile benzer rakamlara ulaşırsak (en azından İstanbul’da) çok önemli bir bulgu olur. 

Şimdi, o deyiş şöyle olsa daha anlamlı oluyor ‘Çok Para Çok Mutluluk Getirmez’…