Eğitim Camiamızın Acı Kaybı

Mesleğinin baharında aramızdan ayrılan meslektaşlarımız, acımıza acı kattılar!

• 

Onlar en az kazanç getiren; ama en çok ödüllendiren mesleği seçmişlerdi. Çoğu, mesleğinin baharındaydı. Atandıklarında sevinçlerini dışa vururken adeta sınıfın ve tebeşirin kokusunu hissettiler. Işığın elçileri olarak yola düştüklerinde heyecanlıydılar. Kandil misali eriyecek; ama etrafına ışık saçacaklardı. Hizmet ve gönül eriydiler. Hayatın zorluklarını yenmek ve imkânsızlıklara direnmek için şartlanmışlardı. Van ve Erciş in fay hattı zayıftı belki; ama onların iradeleri ve yürekleri, inadına sağlamdı.

Kış yaklaşıyordu. İklim soğuktu belki; ama insanları bir o kadar sıcakkanlıydı. Kucak açmayı, sofrada öncelik vermeyi, elinde ve avucundakini paylaşmayı yaşamın değişmez kuralı haline getiren halk, onlara en önemli varlıklarını, yani çocuklarını teslim etmişti. Utancından terleyen çocukların ellerinden tutuyor ve çocuklara çizgi çizmeyi, yazı yazmayı öğretiyorlardı. Yarın için hazırlıklı olmalıyım diye akşam ders hazırlığı yapıyorlar ve her geçen gün kendilerini daha da güçlü hissediyorlardı. Öğretmenlik her yeni gün yeni bir heyecandı onlar için…

Uyum eğitimlerinden yeni dönmüşlerdi ve 7,2'lik deprem onları bir anda aramızdan aldı. Halime ve Nigar Öğretmen 23, Tuğba, Onur ve Muhammet Hoca 24, Emel Öğretmen 25, Oktay ve Mustafa Hoca 26 yaşındaydı. Diğerleri de farklı değildi. Kimisi yeni nişanlanmış, kimisi evlilik günü için gün sayıyor, kimisi duvağını diktirmiş, kimisi yeni bebeğini bağrına basıyordu. Evde anneler ve babalar oğlunun/kızının geleceği günü iple çekiyordu.

Kimisi eş durumundan tayin isteyecek, kimisi askerliğini de asker öğretmen olarak orada tamamlayıp dönecekti. Her birinin hayat hikâyesi farklıydı; ama öğretmenlik idealleri aynıydı. Onlar, teneffüste kendilerine uzanan minik elleri tuttuklarında her sıkıntıyı unutuyor, rol modeli oldukları öğrencilerini gelecek için donatmaya, hayata hazırlamaya çalışıyorlardı.

"Hele bir öğretmenliğe başlayayım ilk maaşımla şunları yapacağım" diye kurulan hayalleri Bozan bir meslekti öğretmenlik. Melike Atman öğretmen henüz 40. günü geride bırakmıştı; ama ilk maaşını Erciş'te ekonomik durumu iyi olmayan çocuklara dağıtmıştı. Öğretmenler için, içinde öğrencilerin olmadığı meslek hayallerinin ömrü sınıfa girene kadardı. Öğrencilerle göz göze gelmek yeni bir yolculuğun başlangıcıydı ve çoğunluğu stajyer olan öğretmenler, yeni adım attıkları fedakârlık mesleğinde ilk heyecanlarıyla birlikte aramızdan ayrıldılar.

Kayıp haberleriyle yürekleri dağlanan aileleri, eğitim çalışanlarının en büyük sendikası olarak yalnız bırakmayacağız. Eğitim-Bir-Sen ailesi olarak depremde kaybettiğimiz üyelerimizin ailelerine ferdi kaza sigortası çeklerimizi yola çıkarıyoruz. Ayrıca depremin aramızdan aldığı çoğunluğu stajyer olan bütün öğretmenlerimize ve Van halkına elimizi uzatmak için Eğitim-Bir-Sen ve Memur -Sen olarak 415 bin TL'lik ilk yardım paketimizle yardım seferberliğinin başlangıcını yaptık. Bütün teşkilatlarımızla acıların hafifletilmesi ve yaraların sarılması için seferberlik başlattık.

Van-Erciş Depreminde kaybettiğimiz 64 öğretmenimize Allah'tan rahmet diliyoruz. Adlarının ve ideallerinin yaşatılması için Erciş'te 64 derslikli bir okul yaptırılıp her sınıfa bir öğretmenimizin adının verilmesini teklif ediyoruz.