Beraber Yaşadığımız Avrupalı Askerlere 'Didon' Derdik

Avrupalılarla topraklarımızda uzun süre bir arada yaşama konusunda ilk tecrübeyi, bundan tam 154 yıl önce yaşamıştık.

1854-1856 yılları arasında süren Kırım Savaşı’nda İngiliz ve Fransızlarla ittifak yapıp, Rusya ile savaşmıştık. Savaş nedeniyle İstanbul’a çok sayıda Fransız ve İngiliz askeri gelmişti. İngilizler Selimiye’ye, Fransız Alayları da şimdilerde Yıldız Teknik Üniversitesi olarak eğitime hizmet veren, Davutpaşa Kışlası’na yerleştirilmişti. Özellikle Fransız subayları, bir hayli şık giyimleriyle halkın ilgisini çekiyorlardı. Gece hayatına da pek düşkündüler. Beyoğlu’nda Cadde-i Kebir’i yani bugünkü adıyla İstiklal Caddesi’ni altüst ediyorlardı. O tarihlerde yeni tiyatroları, gazinolarıyla cadde, günümüzde olduğu gibi İstanbul’un kalbiydi. Devlet bile Fransızlar’ın çalgılı ve kadınlı eğlenceler düzenlemesine izin veriyordu. Fransızlar’ın konuşmaları sırasında sık kullandıkları bir söz "dis donc"du (söyle bakalım). İstanbul halkı, yabancılara pek alışık değildi. Halkın özellikle tutucu kesimi, bunların hal ve hareketlerinden hoşlanmıyordu. Bu nedenle Fransız subaylarının ’Dis donc’unu, "Didon" diye çevirerek müttefik askerleri tanımlamak için kullanmaya başladı. Alay tonu içeren "Didon" sözü bir salgın gibi, asker sivil fark etmeden tüm Avrupalılar ile Türkler’den alafrangalığa heves edenler için de sarf edilmeye başlandı. Savaş sona erdikten sonra askerler, ülkelerine dönerken, geride yıllar yılı söylenen bir "Didon" tabiri bıraktılar.